23/09/2026
Een korte tirade over interieur, in 500 woorden, of 2 minuten van uw tijd. - A short rant about interiordesign, just underneath the Dutch text.
Een tijd geleden zag ik op Instagram een korte reclamevideo van Lohause, een Amsterdams brillenmerk. Een oudere man (om eerlijk te zijn, even oud als ik) kijkt in de camera en observeert dat het moderne interieur steriel geworden is, te steriel: elk appartement beige, elk merk dezelfde letter, elke video dezelfde achtergrond. Ergens onderweg, zegt hij, is goede smaak samengevallen met de afwezigheid van smaak. Het bleef plakken.
Het lijkt alsof interieurarchitectuur synoniem is geworden met uitpuring. De white box is de standaard geworden, in twee varianten. Onderaan de markt: beige, greige, gebroken wit. Bovenaan: kalksteen, tadelakt, massieve eik, brons, tactieler en verfijnder maar even sober. Kleur vraagt uitleg, ornament is bijna verdacht, decoratie wordt behandeld als iets van vroeger.
Ik ben een behangdrukker, ik bekijk deze dingen dus door een andere bril (no pun intended). Misschien geeft me dat een vertekend perspectief. Maar misschien ook de mogelijkheid om ornament weer als een keuze te zien, in plaats van als een risico.
De meeste huizen zijn niet gebouwd voor de minimalistische esthetiek, in welke variant ook. 19e-eeuwse burgerhuizen, herenwoningen uit de 18e eeuw, oude dorpsvilla's, die gebouwen veronderstellen dat de wand een deel is van wat de ruimte zegt, niet een canvas dat terugtreedt. Ze zijn ontworpen met plafondrozetten, plinten, deurlijsten die zelf al ornament dragen. Wie er een minimalistisch interieur in zet, plakt één esthetiek over een andere.
En het veilige is zelden het interessantste. Dingen mogen vloeken. Een patroon dat opvalt, een kleur die reageert op het licht van de dag, een materiaal dat aanwezig is in plaats van uit te vlakken. Dat is wat een ruimte spanning geeft, en meestal ook wat maakt dat mensen na drie seconden voelen dat ze thuis zijn.
De vraag is misschien voor wie het huis er staat. Voor de foto in het tijdschrift, of voor de avond dat u thuiskomt. Voor een indrukwekkend monoliet, of voor een plek die u opvangt. Beide zijn legitiem, maar het zijn niet dezelfde vraag, en ze geven zelden hetzelfde antwoord. Wie voor het tweede kiest, komt vroeg of laat weer bij decoratie uit.
Mocht in uw oude woning nog behang bewaard zijn, en u zich als eigenaar of architect afvragen wat u ermee aan moet: we stelden een korte gids samen over hoe die keuze zich in de praktijk aandient. Op vraag beschikbaar via atelier-vv.be/heritage.
Foto uit Mon Oncle, van Tati.
Some time ago I saw a short promotional video on Instagram from Lohause, an Amsterdam eyewear brand. An older man (to be fair, about my age) looks into the camera and observes that the modern interior has become sterile, too sterile: every apartment beige, every brand the same font, every video the same background. Somewhere along the way, he says, good taste has become the absence of taste. It stuck.
It seems as if interior architecture has become synonymous with reduction. The white box has become the default, in two variants. At the lower end of the market: beige, greige, off-white. At the upper end: limestone, tadelakt, solid oak, bronze, more tactile and more refined but equally austere. Colour asks for justification, ornament is almost suspect, decoration is treated as something from the past.
I am a wallpaper printer, so I look at these things through a different lens (no pun intended). Perhaps that gives me a skewed perspective. But perhaps also the opportunity to see ornament again as a choice, rather than as a risk.
Most houses were not built for the minimalist aesthetic, in any of its variants. 19th-century town houses, 18th-century mansions, old village villas, those buildings assume that the wall is part of what the room says, not a canvas that steps back. They were designed with ceiling roses, skirting boards, door frames that already carry ornament themselves. Anyone who inserts a minimalist interior into them is layering one aesthetic over another.
And the safe choice is rarely the most interesting one. Things are allowed to clash. A pattern that stands out, a colour that responds to the light of the day, a material that is present rather than levelling out. That is what gives a room tension, and usually also what makes people feel, within three seconds, that they are home.
The question is perhaps for whom the house is standing there. For the photograph in the magazine, or for the evening you come home. For an imposing monolith, or for a place that takes you in. Both are legitimate, but they are not the same question, and they rarely give the same answer. Whoever chooses the second, sooner or later ends up back at decoration.
Should there still be wallpaper preserved in your old home, and you find yourself as owner or architect wondering what to do with it: we have put together a short guide on how that choice presents itself in practice. Available on request via atelier-vv.be/heritage.
Image from Mon Oncle, by Tati.
