23/08/2026
🌸 සඳ එළියේ පොඩි බලාපොරොත්තුව
එදා හවස අහස හරිම නිහඬයි. වැස්සක් වැටෙන්න වගේ කළු වලාකුළු අහස පුරාම එකතු වෙලා තිබුණා.
පුංචි නෙතුමි ජනේලය ළඟට වෙලා අහස දිහා බලන් හිටියා.
“අම්මේ… අද හඳ පේන්නෙ නැද්ද?”
අම්මා සිනාසෙමින් ඇය ළඟට ආවා.
“වලාකුළු තියෙන නිසා අද හඳ පේන්නෙ නැති වෙයි පුතේ.”
නෙතුමි ටිකක් දුකින් බිම බලාගත්තා.
“එහෙනම් හඳ නැති වෙලාද?”
අම්මා ඇගේ හිස අතගාමින් කිව්වා,
“නෑ පුතේ… හඳ නැති වෙලා නෙවෙයි. අපිට පේන්නෙ නැති තැනක තියෙනවා. වලාකුළු ටික අයින් වුණාම ආයෙත් ලස්සනට පේනවා.”
නෙතුමි නිහඬව ඒ වචන හිතේ තියාගත්තා.
ඒ රාත්රියේ ඇය නිදාගන්න කලින් ජනේලයෙන් ආයෙත් අහස බැලුවා. තවමත් වලාකුළු.
“හඳ එන්නෙ නැති වුණත්… මම බලාගෙන ඉන්නවා.”
ඇය හෙමින් කිව්වා.
දින කිහිපයකට පස්සේ අහස පැහැදිලි වුණා. රෑ අහස මැදින් විශාල හඳක් දිලිසෙමින් තිබුණා.
නෙතුමිගේ මුහුණ සතුටින් පිරුණා.
ඇය අම්මා ළඟට දුවගෙන ගිහින් කිව්වා,
“අම්මේ! හඳ ආවා!”
අම්මා ඇයව තුරුළු කරගෙන සිනාසුණා.
“ඔව් පුතේ… සමහර දේවල් අපේ ජීවිතෙන් නැති වෙලා වගේ පේනවා. ඒත් ඒවා ඇත්තටම නැති වෙලා නෑ. සමහර වෙලාවට අපිට කරන්න තියෙන්නේ… ටිකක් ඉවසලා බලාගෙන ඉන්න එක විතරයි.”
නෙතුමි අහස දිහා බලලා පුංචි සිනාවක් පෑවා.
එදා ඉඳන් ඇගේ ජීවිතයේ අමාරු දවසක් ආව හැම වෙලාවකම ඇය අහස දිහා බැලුවා.
මොකද ඇය දැනගෙන හිටියා—
වලාකුළු කොච්චර ඝන වුණත්,
හඳ අහසෙන් කිසිදාම නැති වෙන්නේ නැහැ. 🌙❤️
