28/06/2026
අද මේ සිද්ධිය දැක්කම ඇත්තටම හිතට ලොකු බරක් දැනුණා.
Social media වල නම් සේවකයන්ට ගොඩක් ආදරෙන්, ගෞරවයෙන් සලකන කෙනෙක් වගේ පෙන්වනවා. හැබැයි මේ වීඩියෝ බලද්දී පේන්නේ ඊට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් පින්තූරයක්.
මොන වරදක් කළත්, වැඩ කරන මනුස්සයෙක්ට ගහන්නවත්, මිනිස්සු ඉස්සරහ අපහාස කරන්නවත් කාටවත් අයිතියක් නැහැ. වැරැද්දක් නම් කතා කරලා හදාගන්න පුළුවන්. අවවාද කරන්න පුළුවන්. අවශ්ය නම් නීතියට අනුව ක්රියා කරන්නත් පුළුවන්. හැබැයි අත උස්සන තැනට යනවා නම්, ඒකෙන් පේන්නේ බලය මිසක් ගෞරවය නෙවෙයි.
ගොඩක් වෙලාවට මේ වගේ තැන්වල වැඩ කරන ළමයි කට වහගෙන ඉන්නේ එයාලා වැරදිකාරයෝ නිසා නෙවෙයි. ගෙදර බලාගෙන ඉන්න අම්මා තාත්තා නිසා, මාසෙ අන්තිමට ලැබෙන වැටුප නැති වුණොත් ජීවිතේම අවුල් වෙන නිසා. ඒ වගේම සල්ලිකාර මිනිස්සු ඉස්සරහ මුකුත් කරගන්න බැරි නිසා. ඒ බය නිසාම තමයි සමහර අසාධාරණකම් ඉවසන්න වෙන්නේ.
කෙනෙක්ට රස්සාවක් දෙනවා කියන්නේ එයාගේ ගෞරවයත් අයිති කරගන්නවා කියන එක නෙවෙයි. තමන් යටතේ වැඩ කරන මිනිස්සුන්ට ගෞරවයෙන් කතා කරන්න බැරි කෙනෙක් කොච්චර සල්ලි තිබුණත්, කොච්චර ප්රසිද්ධ වුණත්, ඇත්තටම හොඳ නායකයෙක් වෙන්න බැහැ. කට්ටිය කියන විදිහට මෙයා සමහර අයගෙ පඩි දීලත් නැහැ.
මට නම් මේ සිද්ධියෙන් තවත් පැහැදිලි වුණේ එක දෙයයි… අපේ රටේ ගොඩක් තරුණ තරුණියෝ සමහර දේවල් දාරාගෙන ඉන්නෙ කැමැත්තෙන් නෙවෙයි, අසරණකම නිසා නිහඬව ඉවසනවා. ඒ නිහඬකම දුර්වලකමක් කියලා එයාලා හිතන එක තමයි ලොකුම වැරැද්ද.
