19/03/2026
මේක කියවලා බලන්න ලමායී ...😌
ඇය කාමුක ගින්නට නතුවෙමින් සිටියේ තමාගෙ කැමැත්තෙන් තොරවය.........💀
කියවන්න කලින් එක ලයික් එකක්වත් දාමුද?
(කාම පටලී දෙවන පරිච්ඡේදය 💀)
💀. 18+ වැඩිහිටියන්ට පමණි.........
💀.ලයික් එකක් ශෙයර් එකක් ඕන. ස්ටිකර් කමෙන්ට් නැතුව වචනයක් දාන්න පුළුවන්නම් ඒක වටිනවා............
පෙර දින නතර වූ තැනින්..............
පසුදා උදෑසන අලුයම හයේ හෝරාව උදාවෙද්දී, ඉමායා අවදි වූයේ දැඩි වෙහෙසකින් යුතුවය. රෑ පුරා විඳි බියකරු අත්දැකීම් මැද වුවද, ඇය "සිල්වර් මිස්ට්" වතුයායේ තම පළමු රාජකාරි දිනය වෙනුවෙන් සූදානම් වූවාය. සැහැල්ලු උදෑසන ආහාරයකින් පසු ඇය නිදන කාමරයට ගියේ තම බෑගය ගැනීමටය.
එහෙත්, ඇය දුටු දෙයින් ඇගේ මුළු සිරුරම ගල් ගැසී ගියේය!
ඇගේ නිදන කාමරයේ ජනේලය අසල, බිත්තිය මත පැහැදිලි "ලේ අත් සලකුණක්" දිස් විය. එය ගැහැණියකගේ සියුම් අතක හැඩයට සමාන වුවත්, එහි වූයේ බිහිසුණු පෙනුමකි.
"හත් දෙයියනේ... මොකක්ද මේ වෙන්නේ? මේ ගෙදරට මොනවා වෙලාද? නැත්නම් මට පිස්සු හැදීගෙන එනවද?"
ඇය තමාගේම කම්මුලට ගසා ගනිමින් තනිවම මුමුණන්නට වූයේ තමා දකින්නේ සිහිනයක්දැයි සැක කරමිනි. ඇයට එය අදහා ගත නොහැකි විය. වෙව්ලන දෑතින් වහාම ජල බඳුනක් ගෙන ආ ඇය, ඒ ලේ පැල්ලම් සෝදා මකා දැමුවාය. හිතේ ඇති වූ මරණීය බියත් සමඟ ඇය වහ වහා නිවසින් පිට වූයේ රෝසි ඇන්ටිව මුණගැසීමේ දැඩි අවශ්යතාවයෙනි.
ඇය රෝසි ඇන්ටිගේ නිවස දෙසට හතිලමින් දුව යන විට, මඟදී හමු වූයේ බඩු මල්ලක් කර තබාගෙන කඩමණ්ඩිය දෙසට පියමනින අංජමානි මුදලාලිවය.
"ආ... හෝව් හෝව් මේ එදා අපේ ගමට ආපු මිස් නේද? මේ මොකද මේ තකහනියක් හති දාගෙන දුවන්නේ?" මුදලාලි විමතියෙන් ඇසුවේය.
"මට... මට රෝසි ඇන්ටිව හමුවෙන්න ඕනේ මුදලාලි!" ඉමායා හතිලමින් පැවසුවාය.
"රෝසි නෝනද?" මුදලාලි කටේ තිබූ බුලත් කෙළ පිඩක් පසෙකට විසි කරමින් පැවසුවේය. "රෝසි නෝනා ඊයේ රෑම පිට වුණානේ සිදාදියට. දවස් කීපයකින් එනවා කියලයි කිව්වේ. ඊයේ ගමෙන් පිට වෙද්දී මටත් හමු වුණා. මොකෑ... මේ ගමට එන්නයි යන්නයි දෙකටම එක පාරයිනේ තියෙන්නේ නොවෑ..."
ඉමායාගේ බලාපොරොත්තු සුන් විය. "එහෙමද... එහෙනම් හරි, කමක් නැහැ මුදලාලි."
"ඇයි මිස්... මොකක් හරි හදිසියක්ද?" මුදලාලි කුතුහලයෙන් යුතුව ඇසුවේය.
"නැහැ... නැහැ... එහෙම ප්රශ්නයක් නැහැ." ඉමායා තමාගේ දෑත් පිරිමදිමින්, වහ වහා එතැනින් නික්ම "සිල්වර් මිස්ට්" වතුයාය දෙසට පියමැන්නාය.
ඈතට ඇදී යන ඉමායා දෙස බලා සිටි අංජමානි මුදලාලි, "මේකිටත් පිස්සුද කොහේදෝ... තුහ් විතරක්!" යැයි පවසමින් කෙළ ගසා යළිත් කඩමණ්ඩිය දෙසට පියවර මැන්නේය.
ඉමායා "සිල්වර් මිස්ට්" ආයතනයේ තම ප්රථම රාජකාරි දිනය වෙනුවෙන් ලග්ගල කන්ද තරණය කරමින් සිටියාය. එහෙත් මඟ හරියකදී මිනිසුන් රොක් වී කලබලයෙන් කෑගසනු දුටු ඇය, කුතුහලයෙන් යුතුව එදෙසට දිව ගියාය. ඇය දුටු දෙයින් ඇගේ නහර පවා හිරිවැටී යන බවක් දැනුණි.
තරුණ වයසේ කොල්ලෙකුගේ සිරුරක් මඟ අයිනේ සහස්සික ලෙස මරා දමා තිබුණි. ඒ මළසිරුරේ බඩවැල්, බොකු වැල් කිසිවක් තිබුණේ නැත; ඒවා කවුරුන් හෝ විසින් තිරිසන් ලෙස ඇද දමා තිබුණි. ඔහුගේ දෑස් පවා උගුල්ලා දමා තිබූ ඒ බිහිසුණු දසුන දෙස බලා සිටීමට නොහැකි වූ ඉමායා, මරණීය බියෙන් පසුපසට පියවර තැබුවාය. ඇය වමනය කරන්නට මෙන් අතින් කට වසාගත් ගමන් එසැණින්ම කවුරුන් හෝ ඇගේ අතින් තදින් අල්ලා පසුපසට ඇද ගත්තේය.
ඒ කාවිංගය.
"ඔයා ඔය දිහා බලන්න එපා ... ඔයාට දරාගන්න බැරි වෙයි!" ඔහු ඇගේ දෑස් මුවා කරමින් මිමිනුවේය.
"මොකක්ද මේ වෙන්නේ ? මම මේ ගමට ආපු දවසේ ඉඳලා දකින්නේ මහ බයානක දේවල්නේ... මම අපායකටද ආවේ?" ඇය වෙව්ලමින් ඇසුවාය.
කාවිංග ඇගේ මුහුණ තමා දෙසට හරවා ගත්තේය. "කලබල වෙන්න එපා... මේක මේ ගමට අලුත් දෙයක් නෙවෙයි. කාලෙක ඉඳන් මෙහෙ මෙහෙම මිනිස්සු මැරිලා ඉන්නවා අපි දැකලා තියෙනවා. ඔයා දැන් කොහේද යන්න හදන්නේ?"
"මම... මම අද වැඩ බාරගන්න යන්න ඕනේ."
"හරි, දැන් කලබල නොවී පාරේ අයිනෙන් උඩට යන්න... හොඳ ළමයා වගේ. කිසිම දේකට නතර වෙන්න එපා." කාවිංග ඇයව සනසා කන්ද උඩට යැවූ අතර, ඔහු නැවතත් මළසිරුර දෙසට හැරුණේ ගල් ගැසුණු පෙනුමකින් යුතුවය.
එවිටම, රොඩී දැහැනේ භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේ එතැනට කඩා වැදුණේය. ඔහු සමඟ රවීන්ද්රද සිටියේය.
"අයින් වියව් පාහ..රයෝ... රොත්ත පිටින් තැක් ගැහිලා පවු පුරවනවා!" හැත්...ත ගුරුන්නාන්සේ ගර්ජනා කරද්දී මිනිසුන් බියෙන් පසෙකට විය.
"ආ... උඹත් මෙතනද කාවිංග?" රවීන්ද්ර ඇසුවේ මලානික හඬකිනි.
"ඔව් රවීන්ද්ර, මම ආරංචි වුණ ගමන්ම ආවා. මොකක්ද බං මේ ගමට වෙන්නේ?" කාවිංග මළසිරුර අසලට ලං වෙමින් ඇසුවේය.
භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේ මළසිරුර දෙස රුදුරු බැල්මකින් බලා, තමාගේ රතු තලප්පාව තද කළේය. ඔහු මළසිරුරේ උගුල්ලා ඇති ඇස් සිදුරු දෙස ඇඟිල්ලක් දිගු කර සිනාසුණේය. "මේක පිල්ලියකගේ වැඩක්... ආයේ දෙකක් නැහැ, පිල්ලියක්ම තමයි! මේ ගමේ කරුමය ආයේ මතු වෙලා."
එතැන සිටි සැවොම තිගැස්සී ගොස් උඩ බිම බැලූහ. "පිල්ලියක්? ගුරුන්නාන්සේට හොඳටම විශ්වාසද?" එතැනට පැමිණි සොලමන් සීයා තම ගොරෝසු හඬින් ඇසුවේ රතු බුලත් කෙළ පිඩක් බිමට විසි කරමිනි.
"ආයේ මොනවා අහන්නද වාහේ? මට තක්කෙටම කියත හැකි... බලපන් මේ ප්රාණය කා දමා තියෙන තිරිසන් විදිහ!" ගුරුන්නාන්සේ එතැනින් නැගිටිමින් පිරිස දෙස බැලුවේය. "තොපි මොනාද බලන්නෙ.. දැන් මේ මළකුණ මෙතනින් අයින් කරපන්. සොලමන්, කාවිංග... උඹලා රවීන්ද්ර උඹලා තුන්දෙනාම මාත් එක්ක වරෙල්ලා, ඉක්මනටම!"මේ අතරේදී...
ඉමායා "සිල්වර් මිස්ට්" වතුයායේ රාජකාරි ආරම්භ කළද, ඇගේ සිතේ තිබුණේ මරණීය භීතියකි. ගමට පැමිණ ගෙවුණු කෙටි දින දෙක ඇතුළත ඇය ඇස් පනාපිට දුටු ඒ බිහිසුණු දසුන් නිසා හිත එකතැන් කරගෙන වැඩ කරන්නට ඇයට අපහසු විය. වතුයායේ තේ පඳුරු අතරින් හමා එන සිසිල් සුළඟ පවා ඇයට ගෙන ආවේ අමුතුම අබිරහසකි.
මේ අතර, ලග්ගල කන්දේ ඝන වන ලැහැබ මැදින් පියමනින භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේ ඇතුළු පිරිස සිටියේ බරපතළ සාකච්ඡාවකය. අතුපතරින් රූරා වැටෙන හිමිදිරි තුහින පොද, පරිසරය පුරා අමුතුම ප්රබෝධයක් මවා තිබුණි. ඒ තුහින බිංදු මහ පොළොව මත පතිත වෙද්දී නැගෙන මලානික සුවඳත්, වනාන්තරයේ හඳුනාගත නොහැකි කුරුල්ලන්ගේ නාදයත් අතරින් ඔවුන් ඉදිරියට ඇදුණහ. වනයේ අඳුරු සෙවනැලි ඔවුන්ගේ රූප මීදුම තුළ සැඟවීමට උත්සාහ කරන්නාක් මෙන් විය.
"ම්ම්... ම්ම්... ආයෙත් ගමේ මේ වගේ දේවල් වෙන්න අරගෙන. හිතාගන්න බැහැ මොකක්ද මේ වෙන්නේ කියලා... ලග්ගලට ආයෙත් විනාශයක් වෙන්නයි යන්නේ." ගුරුන්නාන්සේ තමාටම මුමුනා ගනිමින් කතාවට අවතීර්ණ විය.
"ගුරුන්නාන්සේ... මේක අර අඝෝර ගුරාගේ වැඩක් වෙන්න බැරිද?" රවීන්ද්ර සැකයෙන් ඇසුවේය.
"මම නම් හිතන්නේ නැහැ ඌ මේ වගේ දෙයක් කොරයි කියලා. මොකද ඌ යන්නේ නිදන් පස්සේ... එහෙම වුණත් මිනිහා මේ වගේ වැඩ නොකර ඉන්නවා කියලත් කියන්න අමාරුයි. ඌයි උගේ හෙන්චයියොයි ඔක්කොමලා කට්ට කයිරාටිකයෝනේ... මේ පාර නම් මේ අබිරහස තක්කෙටම විසඳන්න වෙනවා." ගුරුන්නාන්සේ සිය රතු තලප්පාව සකස් කරමින් පැවසුවේය.
එවිට සොලමන් සීයා තම මුවෙහි තිබූ බුලත් හපය අතට ගෙන පසෙකට විසි කළේය. "මට නම් විශ්වාස කොරන්නම බැහැ ගුරුන්නාන්සේ... මොකද මේ ගමේ අඝෝර ඇර වෙන එකෙක් නම් නැහැ ඔය වගේ පා..හර වැඩක් කරන්න. ඒත් හිතාගන්න බැහැ... මොකද මේ අද ඊයෙක නෙවෙයිනේ... එකෙක් දෙන්නෙක් නෙවෙයි, මේ ගම ඇතුළේ මාසෙකට දෙතුන් දෙනා රංචු බුරුතු පිටින් මැරිලා යනවා!"
"බලමුකෝ සොලමන් සීයේ..." කාවිංග ද සොලමන් සීයාගේ කතාවට එක් වෙමින් පැවසුවේ බරපතළ කල්පනාවකට වැටෙමින් ය....
"ගුරුන්නාන්සේ... මේක හරියටම බලාගන්න බැරිද?" රවීන්ද්ර උස් හඬින් ඇසුවේ කුතුහලයෙනි.
"බැහැ බන්... හරි සාක්ෂියක් නැතුව ඕවා හොයන්න අමාරුයි. අපි තව ටික දොහක් ඉවසමුකෝ. යමන් මාත් එක්ක මගේ පැල්කොටෙට... එතන ඉඳන් අපි මේ ගැන කතා කරමු."
භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේ පිරිස කැටුව මීදුම අතරින් නොපෙනී ගියේ, ලග්ගල වනාන්තරයේ තවත් රහසක් තමා තුළම සඟවාගනිමිනි.
තවත් එක් අහිංසක ප්රාණයක් ලග්ගල පොළොවට බිලි වෙද්දී, සුපුරුදු පරිදිම මලානික වැස්සක් මුළු පළාතම වෙලා ගත්තේය. වෙනදාටත් වඩා ඝන වූ මීදුම් සළුවකින් ලග්ගල කන්ද වැසී යද්දී, හවස් වැඩ මුරය නිමා කළ ඉමායා තම කුලී නිවස බලා පියමැන්නාය. ඇයටත් නොදැනීම ගොම්මන් යාමය උදා වී තිබූ අතර, අවට පරිසරය පුරා පැතිර තිබුණේ අමුතුම නිශ්ශබ්දතාවයකි.
නිවසට පැමිණි විගස ඇය කුප්පි ලාම්පු දෙක තුනක්ම දල්වා ගත්තේ අඳුරට ඇති බිය නිසාමය. උදෑසන දකින්නට ලැබුණු අර බිහිසුණු මරණයත්, තමාගේම කාමරයේ ජනේලයේ තිබූ ලේ අත් සලකුණත් ඇගේ සිත වෙහෙසට පත් කර තිබුණි. ඇය ඒ ගැන බර කල්පනාවක නිමග්නව සිටියදී, මීදුම පීරමින් නැවතත් ඒ අද්භූත අශ්ව කුර ශබ්දය ඇසෙන්නට විය.
"කවුද ඒ...?" ඇය වහා නැගිට එළිපත්තට ගොස් සෝදිසි කළාය. මුළු වටපිටාවම පරීක්ෂා කළද, ඇසෙන ශබ්දය මිස පෙනෙන රූපයක් නොවීය. අවසානයේ ඇය බියෙන් යුතුව දොර වසාගෙන, කාමරයේ වූ පැරණි හාන්සි පුටුව මත වාඩි වී කල් මරන්නට වූවාය.
මේ අතර, භද්රකාලී ගුරුන්නාන්සේගේ පැල්කොටේ සාකච්ඡාව නිමා කර රවීන්ද්ර සහ කාවිංග ආපසු එමින් සිටියහ. ලග්ගල කන්ද මුදුනේ වූ විශාල ගලක් මත වාඩි වූ ඔවුහු, දුම්කොළයක් උරමින් මඳක් නතර වූහ.
"මට නම් මේ ගමේ ඉන්න එපා වෙලා රවීන්ද්ර... මොන ශාපයක්ද බං අපිට? අපිටත් කියලා නිදහස් ජීවිතයක් නැද්ද? හැමදාම මොකක් හරි අලකලංචියක්මනේ පාත් වෙන්නේ..." කාවිංග වේදනාවෙන් යුතුව පැවසුවේය.
"උඹ තවමත් අර පරණ මතක හිතේ තියන් නේද ඉන්නේ කාවිංග? මම හැමදාම කියනවා ඕවා අමතක කරපන් කියලා. වරෙන් යන්න... බලපන් මේ වැස්සට උඹ හැමදාම තෙමෙනවා." රවීන්ද්ර ඔහුව නැගිටුවන්නට උත්සාහ කළේය.
කාවිංග හිස සැලුවේය. "මට බැහැ රවීන්ද්ර... මට මේ ලග්ගල මීදුම අස්සෙන් ඇගේ රූපය විතරමයි පේන්නේ..."
"උඹ ඕන මගුලක් කරගනින්, මම යනවා බං!" රවීන්ද්ර කෝපයෙන් පිටව ගියද, කාවිංග තවදුරටත් වැස්සේ තෙමෙමින්, තද දුම් වළලු පිට කරමින් සිය සුරුට්ටුවට වගකීවේය. ඔහුගේ දෑස් මීදුම අතරේ යමක් සොයන්නාක් මෙන් විය.
එම මොහොතේම, ලග්ගල පාමුල නිවසේ සිටි ඉමායාට පෙර දින මෙන්ම ඒ අද්භූත සමන්පිච්ච මල් සුවඳ දැනෙන්නට විය. ඒ සුවඳ කොතරම් ප්රබලද යත්, ඇගේ සිහිය විකල් වන්නාක් මෙන් දැනුණි. එම සුවඳ එන්නේ කොහෙන්දැයි පරීක්ෂා කිරීමට ඇයට අවශ්ය වුවද, ඇය වාඩි වී සිටි පුටුවෙන් නැගිට ගැනීමට පවා නොහැකි වන සේ ඇගේ ගත පණ නැති වී ගියේය. ඇය සිටියේ අදෘශ්යමාන බලවේගයකට නතු වූවාක් මෙනි.
එක්වරම නිවසේ ප්රධාන දොර කවුරුන් හෝ බලහත්කාරයෙන් තල්ලු කරනවා වැනි නාදුනන ශබ්දයක් ඇසුණි. ඒ සමඟම පෙර පරිදිම ඒ බියකරු, නාදුනන ඝෝෂාකාරී නාදය ඇගේ කන් අගුළු ලා දමන්නට විය. කන් අඩි පුපුරන්නාක් මෙන් ඇසුණු "කීං" හඬත් සමඟ ඉමායාගේ පියවි සිහිය ගිලිහී යන බව ඇයට දැනුණි.
ඇය අඩපණ වී හාන්සි පුටුව මතම වැතිර සිටියදී, ඇයට කිසිවක් කරකියා ගත නොහැකි විය. ඇගේ සිරුර වෙළාගෙන තිබූ ඇඳුම්වල බැමි එකින් එක ලිහී යනවාක් මෙන් ඇයට දැනෙන්නට විය. කිසිවෙකුත් පෙනෙන්නට නැතත්, අදෘශ්යමාන අතැඟිලි සිය නාරි දේහය පුරා රූරා යන බවත්, උණුසුම් හාදු ඇගේ කම්මුල් මත පතිත වන බවත් ඇයට තදින්ම දැනුණි.
ඇය ඒ කාමුක ගින්නට නතු වෙමින් සිටියේ තමාගේ කැමැත්තෙන් තොරවය. ඇයට එය නතර කර ගැනීමට කිසිදු ශක්තියක් නොවීය.
"පලයන්... පලයන්... කවුද උඹ? උඹ උඹ මට ඉන්න දීපන්!" ඇය ගොරෝසු හඬින් මුමුණන්නට වූයේ හාන්සි පුටුව මත වේදනාවෙන් හා කාමයෙන් සිරුර අඹරමිනි.
එක්වරම ඇගේ දෑස් උඩ ගියේය! කවුරුන් හෝ තිරිසන් ලෙස ඇගේ බෙල්ලත්, කම්මුලත් අතර ප්රදේශය කාමුකව සපා කනවා වැනි දැඩි රිදුමක් ඇයට දැනුණි. ඒ සමඟම ඇගේ ගවුමේ බොත්තම් එකින් එක ගැලවී යන හඬ ඇයට ඇසුණේ මරණීය සිහිනයක සිටින්නාක් මෙනි. ඇය සිටියේ සම්පූර්ණයෙන්ම සිහිය විකල් වූ, ඒ අද්භූත බලවේගයේ වහලියක බවට පත් වෙමිනි.
මේ බිහිසුණු සිදුවීම නිවස තුළ සිදුවෙද්දී, ලග්ගල කන්දේ ගල මත වාඩි වී සිටි කාවිංග එකවරම ගැස්සී නැගිට්ටේය. ඈතින්,ලග්ගල කන්ද මුදුනේ ඉලුක් තෘණ භූමියෙන් එපිට මීදුම අතරින් ඇසුණේ හදවත පසාරු කරන ගැහැණු කටහඬක විලාපයකි. ඒ විලාපය කෙතරම් දරුණුද යත්, කාවිංග අත තිබූ සුරුට්ටුවේ දුම් වළලු පවා වැසි සුළඟේ අතුරුදහන් වී ගියේය.
"මේ ඉමායාගේ හඬද?" නෑ නෑ ඇය පහළ නිම්නයේනෙ ..... ඔහුගේ සිතට මරණීය සැකයක් ඇතුළු විය. ඔහු කිසිවක් නොසිතාම ඒ විලාපය ඇසුණු දෙසට මීදුම පීරමින් දුවන්නට වූයේ සියල්ල අතහැර දමමිනි.
කාම ගින්නෙන් දැවෙමින් සිටි ඉමායාගේ පියවි සිහිය සම්පූර්ණයෙන්ම ගිලිහී ගොස් තිබුණි. ඇගේ රෝස පැහැති දෙතොල් රත්පැහැ ගැන්වෙන තුරු ඇය ඒවා සපා ගනිමින්, කාමයේ උච්චතම මෝහනයට නතු වී සිටියාය. අදෘශ්යමාන බලවේගයක රළු ස්පර්ශයන් හමුවේ ඇයටත් නොදැනීම ඇගේ උඩුකය වැසී තිබූ ඇඳුම් ලිහිල් වී ගැලවී ගියේ ඇයව අර්ධ නිරුවත් කරමිනි.
ඇගේ ආත්මයත් ඒ අද්භූත බලවේගයත් අතර පැවති ඒ සටන කෙමෙන් කෙමෙන් නිමාවට පත් වෙද්දී, ඇය එකවරම තිගැස්සී පියවි ලොවට පැමිණියාය. හුස්ම පවා අල්ලා ගැනීමට අපහසු වූ ඇය, තමා සිටින තත්ත්වය දැක දැඩි ලෙස කම්පනයට පත් වූවාය. ඇගේ ඇඳුම් අඩක්ම ගැලවී ගොස් තිබූ අතර, සිය පියයුරු මඬල මතුපිට රත් පැහැති නිය පහරවල් ඇඳී තිබෙනු ඇය දුටුවාය. තමාට සිදු වූයේ කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකි වූ ඉමායා, දෑතින් මුහුණ වසාගෙන ඉකිබිඳ හඬා වැටෙන්නට වූයේ දැඩි අසරණකමකිනි.
මේ අතර, ඉලුක් යාය අසලට දිව ගිය කාවිංගට කිසිවක් දැකගත නොහැකි විය. ඔහු කුඩා කල සිටම මේ ගමේ හැදී වැඩුණද, ලග්ගල මේ බියකරු තෘණ භූමියෙන් එපිටට යාමට කිසිවෙකුත් එඩිතර වූයේ නැත.
"කොහෙන්ද මේ නාදුනන විලාපය ශබ්දය එන්නේ? හරිම බයානකයි... නැහැ, මට ඒ පැත්තට යන්න බැහැ. කොහොත්ම බැහැ!" ඔහු තමාටම මුමුනා ගත්තේ දැඩි බියකිනි.
තත්පර කිහිපයක් ඒ අද්භූත ගැහැණු විලාපයට සවන් දී සිටි කාවිංගට, එය එන්නේ කොහෙන්දැයි හඳුනාගත නොහැකි විය. එක්වරම, පෙර දින මෙන්ම මුළු ලග්ගලම දෙදරුම් කවමින් "ඩෙග... ඩෙග... ඩෙග..." හඬින් දෙවොල් බෙර ශබ්දය පැතිර යන්නට විය.
"මොකක්...? අනිත් දිශාවෙන් බෙර ශබ්දයක්? මට හිතාගන්න බැහැ... දැන් මෙතන වැඩි වෙලා තනියම ඉන්න එක හොඳ නැහැ!"
බෙර හඬත් සමඟ තව තවත් තීව්ර වූ ඒ මීදුම අතරින් කාවිංග පණ එපා කියා දුවන්නට විය. මේ මූසල බෙර ශබ්දය, සිය නිවසේ හුදකලා වී හඬා වැටෙන ඉමායාගේ සවනටද ගලා ආවේ ඇගේ මරණීය බිය දෙගුණ කරමිනි. තුහින වැස්ස තවමත් නොකඩවා වැටෙමින්, ලග්ගල සීතල තවත් රුදුරු ලෙස තීව්ර කරමින් තිබුණි.
පහළ නිම්නයේ ඒ පාලු කුලී නිවස තුළ ඉමායා අසරණව හඬා වැලපෙමින් සිටියාය. ඇයට සිදු වූ දේ සැබෑවක්ද නැතිනම් බියකරු හීනයක්දැයි වෙන් කරගත නොහැකි විය. දෙවොල් බෙර නාදය නතර වෙත්ම, ඇය වෙව්ලන දෑතින් සිය නිදන කාමරයේ ජනේලය විවෘත කළේ තමා තවමත් සිටින්නේ සිහින ලොවකදැයි තහවුරු කර ගැනීමටය.
එහෙත්, ඒ සමඟම ඇයට දැනුණේ අර නාදුනන ගෝෂාකාරී ශබ්දය ජනේලය අසලටම ළඟා වන බවයි. කිසිවෙකුත් පෙනෙන්නට නැතත්, ඒ අද්භූත හඬ ඇගේ දෙසවන පසාරු කරගෙන ගියේය.
"කවුද... කවුද ඔය? අනේ මට පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න... ඇයි මට මෙහෙම වද කරන්නේ?" ඇය මරණීය බියෙන් කෑ ගැසුවාය.
එසැණින්ම සාලයේ තිබූ එක් කුප්පි ලාම්පුවක් "චටස්" හඬින් බිඳී විසිරී ගියේ මුළු සාලයම අන්ධකාරයේ ගිල්වමිනි. දැන් ඇයට පෙනෙන්නේ කාමරයේ සහ මුළුතැන්ගෙයි තිබූ ලාම්පු එළිය පමණි. ඇය වහාම ඇඳ මතට පැන එක් කොණකට වී ගුලි වූවාය. සාලයේ තිබූ ඒ කළුම කළු අන්ධකාරය දෙස බැලූ ඉමායාගේ පෙනහළු පවා නතර වන බවක් දැනුණි.
අඳුර මැදින්, උඩුබැලි අතට හැරුණු බිහිසුණු මුහුණක් ඇය දෙස බලා සිටිනු ඇයට පෙනුණි. එය කාගේ මුහුණක්දැයි හරි හැටි පැහැදිලි නොවූවත්, ඒ බැල්ම තුළ තිබුණේ තිරිසන් ආශාවකි. ඇය වහාම තම පොරෝනය ගෙන හිස සිට දෙපතුල දක්වාම පොරවාගෙන, ඇඳ මුල්ලක ගුලි වී සිටියේ කරකියා ගත නොහැකිවය.
එක්වරම, ඇගේ කාමරයේ තිබූ කුප්පි ලාම්පුවද සැනකින් නිවී ගියේ මුළු නිවසම ගන අඳුරේ ගිල්වා දමමිනි. ඇයට දැනුණේ තම පොරෝනයට අඟල් කිහිපයක් මෙපිටින් කවුරුන් හෝ වේගයෙන් හුස්ම ගන්නා හඬයි. ඇය පොරෝනය ඇතුළේ සිට ඉකිබිඳ හඬන්නට විය.
එවිටම, කිසිවෙකු හෝ රළු ලෙස ඇගේ කකුලෙන් අල්ලා ඇඳෙන් පහළට ඇද දැමුවේය!
"අතෑරපන්... අතෑරපන්! කවුද උඹ? පලයන් යන්න!" ඇය කකුල ගසා දමා, නැවතත් ඇඳ මුල්ලට වී ගුලි වූවාය.
දැන් කාමරය පුරා පැතිර තිබුණේ සමන්පිච්ච සුවඳ නොව, පිළිකුල් සහගත "මිණී කුණු" ගඳකි. ඒ ගඳත් සමඟ ලග්ගල සීතල ඇට මිදුළු දක්වා කිඳා බැස යන බව ඇයට දැනුණි. සිය දකුණු පසින් තවත් හුස්ම ගන්නා හඬක් ඇයට ඇසුණු අතර, ඇගේ හුස්ම වේගයත් ඒ නොපෙනෙන පුද්ගලයාගේ හුස්ම වේගයත් එක හා සමානව රිද්මයකට වැටෙන බව ඇයට වැටහුණි. එළිපත්තෙන් ගලා ආ අඳුරු ආලෝකය පමණක් ඒ බිහිසුණු රාත්රියේ ඇයට ඉතිරි වී තිබූ එකම සැනසීම විය.
ලග්ගල නිම්නයේ ඒ පාලු කුලී නිවස අන්ධකාරයේ ගිලී තිබුණි. පිටතින් ඇසෙන වැසි බිඳුවල රිද්මය පරයා, ඉමායාගේ දකුණු පසින් අතිශය වේදනාත්මක කෙඳිරිලි හඬක් ඇසෙන්නට විය.
"අම්මෝ... අම්මෝ... ම්ම්ම්ම්... ම්ම්ම්ම්..."අහ්
ඒ හඬ ඉතා මෘදුය, රහසින් මුමුණන්නාක් මෙනි. ඉමායා දැඩි බියෙන් යුතුව තම පොරෝනය මඳක් ඔසවා දකුණු පස බැලුවාය. ඇය දුටු දෙයින් ඇගේ හදවත මොහොතකට නැවතුණාක් මෙන් දැනුණි. අඳුර මැද, ඉමායා ඇඳ මත ගුලි වී සිටින ආකාරයටම, කළුම කළු ගුලියක් ඇයට සමාන්තරව වැතිර සිටියි! එය මනුෂ්ය රූපයකට වඩා අඳුරු සෙවනැල්ලක් මෙන් දිස් විය.
ඉමායා තම පෙනහළු පුරා හුස්ම ගෙන මරලතෝනියක් පිට කරන්නට උත්සාහ කළාය. ඇගේ කෑගැසීමත් සමඟම, ඒ කළු පැහැති අද්භූත රූපය සිය හිස දෙපසට පද්දමින් ඉමායා දෙසට ඇදුණි. එය ඉමායාගේ මුව අසලටම ලං වී, ඇගේ හුස්ම ආග්රහණය කරන්නට වූයේ තිරිසන් ආශාවකිනි. ඒ සමඟම මුළු නිවසේම ජනේල සහ දොරවල් "දඩස්... දඩස්..." හඬින් මහ හඬ නගමින් වැසෙන්නටත්, ඇරෙන්නටත් විය.
ඒ මරණීය දර්ශනයත්, කාමරය පුරා පැතිරුණු මිණී කුණු ගඳත් දරාගත නොහැකි වූ තැන, ඉමායාගේ දෑස් පියවී ගියේය. ඇය ක්ලාන්ත වී සිහි නැතිව ඇඳ මත ඇද වැටුණාය.
එළියේ තවමත් ලග්ගල රාත්රිය රජයමින් තිබුණි. ඝන මීදුම කන්ද පාමුල සිප ගනිද්දී, තුහින වැස්ස නොකඩවා ඇදහැලෙන්නේ ලග්ගල වැසියන්ගේ හීන පවා අඳුරු කරමිනි. කඳු මුදුනින් ඇසෙන නරියෙකුගේ හූ හඬත්, ඈතින් ඇසෙන දිය ඇල්ලක රාවයත් මිස, ඒ මූසල රාත්රිය කිසිදු සහනයක් ගෙන දුන්නේ නැත. තවත් අඳුරු දවසක් ලග්ගලට උදා කිරීමට සූදානම් වෙමින්, කාලය සෙමෙන් ගෙවී ගියේය.............
තෙවැන්න ගේන්නෙ ලයික් සහ කමෙන්ට් ප්රමාණය මත හුදෙක් පළමු පරිච්ඡේදය හාරදහක ප්රමාණයක් කියවුවද කිසිම ප්රතිචාරයක් ඔවුන්ගෙන් නැත.........ලයික් කමෙන්ට් කිසිවක් නැත......... සීමිත ප්රමාණයයි මහන්සියට ලැබෙන්නෙ.......
💀.ලයික් එකක් ශෙයර් එකක් දාමු🖤
◦•●◉✿ මෙම කතාංගයේ පූර්ණ අයිතිය මා සතුවන බැවින් කතෘගේ අවසරයකින් තොරව උපුටා ගැනීම හෝ වෙනත් මාධ්යක් තුළ පල කිරීම සපුරා තහනම් ✿◉●•◦
✫. කතාව කියවීමෙන් පසුව අදහස් පළ කිරිමට අමතක් නොකරන්න ඒක ලියන මට හුගක් වටිනවා......
✫. හැකිනම් කතාව save කරගෙන ශෙයර් එකක් දාන්නත් අමතක කරන්න එපා......
✫. මෙය Dark Heart - අඳුරේ ලියන්නා වන මා විසින් ලියන ලද්දකි.....
⋆┈┈｡ﾟ❃ུ۪ ❀ུ۪ අඳුරේ ලියන්නා ❁ུ۪ ❃ུ۪ ❀ུ۪ ﾟ｡┈┈⋆
#කාමපටලී #කලුකුමාර #හොල්මන්කතා
