18/08/2026
“විවාහය… දික්කසාදය… අතරමං වූ හදවත්”
“අදත් උසාවියෙන් තවත් දෙන්නෙක් පිටවුණා…
එක කෙනෙක් වමට ගියා…
අනිකා දකුණට ගියා…
කාලයක් එකම අත අල්ලගෙන ජීවිතේ පාර දිගේ ඇවිදපු දෙන්නෙක්…
අද එකිනෙකා දිහා බලන්නවත් නැතුව… වෙන වෙනම යනවා.
අද ඔවුන්ට නිදහස ලැබුණා කියලා සමහරු කියයි…
ඒත්…
ඒ හදවත් ඇත්තටම නිදහස්ද?
එදා මංගල ඇඳුම ඇඳගෙන…
‘ජීවිතේ අන්තිම හුස්ම වෙනකන් එකට ඉන්නවා’ කියලා පොරොන්දු වුණු දෙන්නා…
අද ඒ පොරොන්දු…
උසාවියේ ගොනු අතර තිබුණු තවත් ලිපි ගොනුවක් විතරයි.
විවාහයක් කැඩෙන්නේ…
එකම දවසකින් නෙවෙයි.
‘මට ඔයා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕන…’
කියපු වචනය…
‘පස්සේ බලමු…’
කියලා දවසෙන් දවස කල් දානකොට…
‘මම හොඳින් ඉන්නවා…’
කියලා හිනාවක් පෙන්නුවත්…
ඇතුළෙන් නිහඬව අඬපු හිතක්…
කවුරුත් දැක්කේ නැති නිසා.
ආදරේ නැති වෙලා නෙවෙයි… අහන්න කෙනෙක් නැති වෙලා. තේරුම් ගන්න කෙනෙක් නැති වෙලා.
එකිනෙකාට කාලය දෙන්න අමතක වෙලා.
දික්කසාදය කියන්නේ…
ජයග්රහණයක් නෙවෙයි.
ඒක…
හීන දෙකක් අවසන් වෙන තැනක්.
සමහර වෙලාවට…
අම්මාගේ ඇස්වල කඳුළු…
තාත්තාගේ නිහඬ හුස්ම…
ළමයෙකුගේ ‘අපි ආයෙත් එකට ඉන්නෙ නැද්ද?’ කියන ප්රශ්නය…
මේ හැමදේම…
එක අත්සනක් ඇතුළේ හංගගෙන ඉන්නවා.
ඒත්…
ජීවිතේ හැම කතාවකටම එකම අවසානයක් නැහැ.
සමහර සම්බන්ධතා…
රැකගන්න පුළුවන්.
සමහර ඒවා…
ගෞරවයෙන් වෙන්වෙන්න වෙනවා.
වැදගත්ම දේ…
කවුරු දිනුවද කියන එක නෙවෙයි.
කවුරුගේ හිතත් නොබිඳෙන තීරණයක් ගන්න පුළුවන් වුණාද කියන එක.
ඒ නිසා…
ඔයාගේ ළඟ ඉන්න කෙනා…
තවමත් ඔයාගේ ජීවිතේ ඉන්නවා නම්…
අදම එයාට කියන්න…
‘මට ඔයාව වටිනවා…’
මොකද…
සමහර මිනිස්සු…
අහිමි වුණාට පස්සේ තමයි…
එයාලා කොච්චර වටිනවද කියලා තේරෙන්නේ.
ඒ වෙද්දී…
සමාව ඉල්ලන්නවත්…
ආදරෙයි කියන්නවත්…
ප්රමාද වැඩියි…”
.
