02/10/2026
Vandaag ben ik gewoon verdrietig.
Ik ben ontzettend moe. Ik heb migraine, mijn hoofd zit vol en het leven gaat soms zó ontzettend snel. Er gebeurt zoveel, er moet zoveel… en ondertussen vliegt de tijd voorbij.
En dan is het ineens oktober.
De maand waarin ik mijn beide ouders ben verloren.
De maand die ieder jaar weer net even harder binnenkomt.
Ik mis ze.
Ik mis ze ontzettend.
Ik zou ze willen bellen. Gewoon even hun stem horen. Vertellen hoe het met me gaat, wat er allemaal gebeurt, wat me bezighoudt. Ik zou ze willen vragen hoe het met hén gaat.
Ik zou ze zo graag nog één keer willen knuffelen.
Even tegen ze aan zitten.
Even dat gevoel van vroeger.
En juist vandaag denk ik niet alleen aan mijn eigen ouders. Ik denk ook aan alle andere mensen die iemand moeten missen. Aan iedereen die vandaag iemand graag zou willen bellen, maar dat niet meer kan. Aan iedereen die verlangt naar die ene stem, die ene knuffel, die ene persoon die er niet meer is.
Rouwen stopt niet. Het verandert alleen.
Soms gaat het een tijdje goed en soms komt het ineens keihard binnen.
Vandaag is zo’n dag.
Vandaag ben ik gewoon heel verdrietig.
Vandaag mis ik mijn ouders.
Vandaag zou ik ze gewoon even willen vasthouden. ❤️🩹
En misschien is dat alles wat ik vandaag even kwijt wilde.
Wie mis jij? ❤️🩹
Schrijf het hieronder.
De naam, een herinnering, een paar woorden… wat jij kwijt wilt.
Misschien mogen we hier samen even stilstaan bij degene die we zo missen. 🕊️
