KGW Bolesłowianki

30/05/2026

23/05/2026

Tak powstaje miód wewnątrz ula.
Proces wytwarzania miodu przebiega w całości wewnątrz kolonii pszczelej. Wszystko zaczyna się od nektaru kwiatowego, a kończy na dojrzałym miodzie zamkniętym w plastrze. 🍯
Nektar: Pszczoła robotnica zbiera nektar z kwiatów — płynną mieszankę cukrów i wody (60–80% wody). Jeden lot trwa 20–30 minut, pszczoła odwiedza 50–100 kwiatów. Nektar jest przechowywany w wolu miodowym — specjalnym "żołądku" oddzielonym od układu trawiennego.
Przekazanie: Po powrocie do ula pszczoła zbieraczka przekazuje nektar pszczole domowej — z wola do wola, przez bezpośredni kontakt. Podczas tego procesu dodawane są enzymy (inwertaza), które rozkładają cukier złożony (sacharozę) na cukry proste (glukozę i fruktozę).
Odparowywanie: Pszczoły domowe rozprowadzają nektar po plastrze w cienkich warstwach i machają skrzydłami, tworząc przepływ powietrza. Temperatura w ulu utrzymywana jest na stałym poziomie 34–36°C. Dzięki ciepłu i wentylacji zawartość wody spada z 60–80% do poniżej 18% w ciągu kilku dni.
Dojrzewanie: Nektar przekształcony w miód (z niską zawartością wody i wysoką koncentracją cukrów prostych) jest przenoszony do komórek magazynowych. Pszczoły dodają kolejne enzymy (glukoza oksydaza), które wytwarzają nadtlenek wodoru — naturalny konserwant zapobiegający rozwojowi bakterii.
Zamknięcie: Gdy miód osiągnie odpowiednią konsystencję i wilgotność (poniżej 18%), pszczoły zamykają komórkę woskowym wieczkiem. To znak, że miód jest dojrzały i może być przechowywany przez lata bez psucia się.
Wosk: Wosk potrzebny do budowy plastrów i zamykania miodu jest wytwarzany przez młode pszczoły (12–18 dni życia) z gruczołów woskowych na brzuchu. Pszczoła musi zjeść około 8 kg miodu, żeby wyprodukować 1 kg wosku.
Cały proces od nektaru do zamkniętego miodu trwa 3–7 dni, w zależności od wilgotności powietrza. Dlatego ul w pełnym sezonie to biologiczna fabryka pracująca 24 godziny na dobę — tysiące pszczół koordynujących działania bez centralnego dowództwa.

20/05/2026

19/05/2026

Mniszek lekarski,czas na syropy.

05/05/2026

🌿🌸 Zwyczaj chodzenia z gaikiem praktykowany był w wielu regionach Polski na początku maja. Wiązał się z odradzaniem się przyrody i nadejściem wiosny.
🌿 Gaik zwany także maikiem lub nowem latkiem robiono najczęściej z niewielkiego, zielonego drzewka lub gałęzi przystrojonej wstążkami, kwiatami i ozdobami. Symbolizował życie, płodność oraz nadzieję na urodzaj.
Obrzęd ten wywodzi się z dawnych wierzeń słowiańskich i był częścią wiosennych rytuałów mających zapewnić pomyślność. 🎶 Dziewczęta, niosąc gaik od domu do domu, śpiewały pieśni i składały życzenia gospodarzom, za co otrzymywały drobne podarunki 💚

fot. Bartłomiej Lichocki

27/04/2026

20/04/2026

Zboża symbolizują chleb powszedni, słonecznik jest kojarzony ze słońcem, zioła dodajemy dla zapewnienia zdrowia rodzinom, a owoce jarzębiny dla ochrony przed złem. Zapraszamy na warsztaty „Tradycja wieńców dożynkowych – cykl warsztatów wyplatania wieńców”.

Terminy:
🌿11 maja
🌷12 maja
💐18 maja
🌾19 maja
🚜Miejsce: Agro Obiekt Hotelowy ul. Zwycięska 4, Wrocław

Warsztaty mają charakter teoretyczno-praktyczny i obejmują wszystkie etapy tworzenia wieńców dożynkowych. Poznasz tradycje ludowe, nauczysz się technik wyplatania, a na zakończenie cyklu wspólnie stworzymy wieniec dożynkowy.

Dlaczego warto:
🌻poznasz autentyczne techniki rękodzielnicze,
🌸nauczysz się pracy z naturalnymi materiałami,
🍃zdobędziesz umiejętności, które można wykorzystać np. podczas lokalnych dożynek,
🌽spędzisz czas w twórczej atmosferze.

Osoba do kontaktu:
Agnieszka Krzeszewska
Dział Rozwoju Obszarów Wiejskich,
tel. 71 339 86 51, e-mail: [email protected]

NA WARSZTATY MOGĄ SIĘ ZGŁASZAĆ MAKSYMALNIE 2 OSOBY Z JEDNEGO KGW. Zapisz się już dziś:
https://dodr.pl/page/aktualnosci/zapowiedz/tradycja-wiencow-dozynkowych-cykl-warsztatow-wyplatania-wiencow

, , , , ,

06/04/2026

💦 Śmigus-Dyngus – tradycja, która łączy pokolenia

Poniedziałek Wielkanocny, nazywany powszechnie Lanym Poniedziałkiem, od wieków zajmował szczególne miejsce w polskiej obrzędowości ludowej. Był to dzień spotkań, wspólnego świętowania 🤝, ale także praktyk o charakterze symbolicznym, związanych z nadejściem wiosny 🌿 i odradzającą się przyrodą.

Najbardziej znanym zwyczajem tego dnia jest śmigus-dyngus – dziś kojarzony głównie z polewaniem się wodą 💧. Warto jednak pamiętać, że pierwotnie były to dwa odrębne obrzędy. Śmigus polegał na smaganiu witkami oraz oblewaniu wodą, co miało znaczenie oczyszczające i ochronne. Dyngus natomiast wiązał się z odwiedzaniem domów, składaniem życzeń i zbieraniem podarków 🧺.

Źródeł tych zwyczajów należy szukać w dawnych wierzeniach związanych z płodnością i urodzajem 🌾. Woda – jako symbol życia – odgrywała istotną rolę w obrzędach mających zapewnić pomyślność w nadchodzącym sezonie. W wielu regionach Polski skrapiano nią nie tylko domowników, ale także pola uprawne czy zwierzęta gospodarskie 🐄. Gospodarze wychodzili o świcie, by kropić ziemię wodą święconą i wznosić modlitwy o dobre plony.

Obchody Poniedziałku Wielkanocnego miały również wymiar społeczny. Był to czas zabawy i integracji lokalnych wspólnot 👥, a także okazja do podtrzymywania relacji i zwyczajów zalotnych. W niektórych regionach praktykowano tzw. „przywoływki dyngusowe”, podczas których publicznie ogłaszano, które panny zostaną oblane wodą. Z kolei grupy kolędnicze odwiedzały domy, śpiewając 🎶 i składając życzenia w zamian za poczęstunek.

Bogactwo form śmigusa-dyngusa pokazuje, jak silnie zakorzeniona jest ta tradycja w kulturze ludowej różnych regionów Polski i jest świadectwem ciągłości dziedzictwa oraz żywej więzi z dawnymi obrzędami.

Zdj. polona.pl

06/04/2026

Wielki Piątek