TC PLUS

tc plus - ontwerpend onderzoek in het vrije veld van interieurarchitectuur

compagnon de route

generosity + imagination + (ex)change

22/08/2026

LAATSTE ZOMERMIJMERING – OVER MIJMEREN

Wie mijmert, wandelt met zijn gedachten.

Deze zomer overkwam het me onverwachts: een reis van vier weken viel plots weg. Ik kreeg vrije tijd. En begon te mijmeren. Uit het niets. Tijdens het wandelen. Of na het lezen van de krant. Een manier om om te gaan met alles wat door mijn hoofd dwarrelde. Een manier ook om me te verhouden tot de wereld. Mijmeren is niet tobben en ook niet nadenken. Het is ook geen verzet of een verklaring. Het is een luchtig zoeken, het gebeurt ergens tussen mijn hoofd en mijn buik.

Ik heb getwijfeld om mijn mijmeringen te delen. Omdat ze in hun lichtheid ergens kwetsbaar zijn. Ik had er ook geen bedoeling mee. Wou niet kwetsen of choqueren. Maar eerder het mijmeren doorgeven. Als een golf in zee. Om mee op te dobberen. Of om eens samen te mijmeren. Want er is wel veel aan de hand om over te mijmeren. En het is fijn om te mijmeren. Als je tijd hebt.

Vanmorgen besefte ik dat het vandaag mijn laatste ‘vrije dag’ was. Tijd dus om afscheid te nemen van deze reeks zomermijmeringen met aan laatste mijmering… over het mijmeren. En toen schoot het me te binnen dat ik als tiener op de schoolbanken heel veel mijmerde. Soms schreef ik die ook op. Eén keer deed ik met zo’n mijmering mee aan een poëziewedstrijd. Ik vond het krantenartikel uit 1989, ik was toen nog net 17 jaar, terug. Je vindt me op de foto links van Sven Ornelis.

>
helemaal alleen
zat ik op het strand
met de zachte avondzon tegenover me

de hele tijd wachtte ik
op mijn gedicht
dat telkens de indruk gaf
te willen aanspoelen
maar op ’t laatste nippertje
zich nog wat onzeker terugtrok
alsof het twijfelde
nog niet volmaakt te zijn

wachtend
kreeg ik een steeds langere schaduw
tot plots
het gedicht met een klein golfje meekwam
en heel nederig aanspoelde

maar
alles was al schaduw geworden
en het verdween
in de donkerte van de nacht
<

krantenartikel: Gazet van Antwerpen, woe 03.05.1989
publicatie: ‘Zand uit Utopia en dassen uit Miami’, Poëziecentrum vzw, Gent, 1989

16/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – ZONNEPANEELVLEUGELS

Wie zou zonnepanelen op het dak leggen als ze niet direct persoonlijk voordeel opleveren? Stel dat het dakenlandschap gezien wordt als een enorm potentieel voor onze hele leefomgeving, sociaal en ecologisch?

Wie vindt de eigen woning eigenlijk mooier geworden met zonnepanelen? Waarom zijn zonnepanelen niet zo mooi dat ze later misschien wel erfgoed kunnen worden zoals de soms wonderlijk mooie schoorstenen van vroeger, ook ooit puur functionele elementen?

Misschien zijn zonnepanelen niet alleen een manier om energie van de zon te vangen, maar ook een kans om onze gebouwen opnieuw vleugels te geven?

Afbeelding: Tudor Chimneys, Hampton Court Palace, Richmond upon Thames, UK, 1514-1540

15/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – HET KLEURKLEED

De fluogele bal werd hard tegen het zachtroze veld gesmasht, kaatste de azuurblauwe hemel in en viel dan uit de kooi in het frisgroene gras. Kleuren betoveren me, de hele dag door. Ook te midden van een match padel. Kleuren zijn belangrijker dan punten. Kleuren zijn overal, in de natuur weelderig en uitbundig, in de architectuur veelal getemperd en voorzichtig. Gelukkig niet in de padelkamer, daar weerspiegelen ze de humor van het spel.

Kleur kan meer zijn dan een voorzichtige accentmuur. Kleur kan ook eigenzinnig en uitdagend dansen doorheen de ruimte. Die kleur heeft zich bevrijd van materie, vorm en grens en vleit zich als een kleed over de ruimte. Die kleur is magisch en speelt met de werkelijkheid, stroomt van de ene kamer de andere in. Die kleur trekt zich niet aan van zwaartekracht en kleurt alles wat er is. Ook het plafond. Of de binnenkant van een kast. Die kleur licht op tijdens de dag en verdwijnt langzaam in de nacht.

Het kleurkleed is vluchtiger, net omdat ze niet vasthangt aan één materie. Het kleurkleed legt er zich over, onbevreesd en ongegeneerd maar niet onrespectvol voor de materie die het verhult. Of deels verhult. Want het kleurkleed kan ook flinterdun zijn. Het kan protesteren tegen de materie waarop het ligt, kan er mee flirten maar ook een ode brengen aan zijn drager. Er wordt soms meewarig gekeken naar het kleurkleed, maar eigenlijk is kleur dan op haar best. Het bevrijdt ons van het keurslijf van wetten, normen en procedures waar architectuur in dreigt weg te zinken.

(uit: Tom Callebaut, LucAs book #08, 2025, p. …)

Afbeelding 1: Emmanual Laurens, Chateau Laurens, Agde,1898
Afbeelding 2: Abel Macias, summerhouse, Ibiza, 2025
Afbeeelding 3: Ulla Von Brandenburg, Sweet feast, Le Parvis,Tarbes,2024
Afbeelding 4: Penique Productions, A Piscina do Parque Lage, Barcelona, 2021
Afbeelding 5: Yinka Ilori, event space Estrel Berlin Hotel, Berlin, 2022
Afbeelding 6: Inside Outside, double-sided LocHal drapes, Tilburg, 2014-2018

14/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – LICHT IN DE DUISTERMIS

“Chem noch' temnej, tem jarche zvezdy.“ Apollon Maykov, 1878
(Hoe donkerder de nacht, hoe helderder de sterren)

Deze zomer op reis heb ik af en toe de verkoeling van een kerk of kapel opgezocht. Veelal prachtige plekken die een fijne verpozing bieden. Maar toch is er iets wat me verbaasd. Het valt me op dat kerken dikwijls onnodig uitgelicht worden. De daglichtinval in een kerk is meestal prachtig bedacht, meedraaiend met het verloop van de dag, spelend met licht en duister, soms imponerend hoog en overvloedig of soms net ingetogen laag en spaarzaam, soms opgekleurd door de glasramen en soms glashelder wit.

Net als bij een schilderij van Rothko moet je je ogen enkele minuten de tijd gunnen om diepte, nuance, verhalen en kleuren te kunnen ontwarren in zo’n kerk. Verstillende minuten die ook onze geest tijd geven. Vanwaar die nood aan het volledig uitlichten van een kerk? Voor de snelle bezoeker? Om alles meteen te kunnen zien?

Afbeeldingen: Ann Veronica Jannsens, Chapelle Saint Vincent, Grignan, France, 2013

13/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – HÉT NIEUWE KLEUR VAN 2026

Onder de volle zomerzon ontvouwt zich een nieuw kleur: grasgroen. Droog, aards en zonnig, met een vleugje mediterrane nonchalance. Een eigenzinnige natuurtint die doet denken aan hoogzomer, klinkt als onophoudelijke krekels, ruikt naar het middaguur en smaakt als een zachte currysaus. Grasgroen gaat in mooi contrast met tomatenrood of auberginepaars en geeft je interieur op een karaktervolle manier een verstillende rust.

(afbeelding: G-LAB – laboratorium voor generositeit, TC PLUS, Brugge, 2018)

12/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – BRUGGE DIE SCHONE

Brugge heeft er een heerlijke plek bij: de Unescopassage!

Je beleeft ze best ’s morgens of ’s avonds, tijdens de spits. Als er veel auto’s, vrachtwagens en bussen in de file aan de Unesco-rotonde staan aan te schuiven. Een drukte van jewelste, veel geronk, af en toe wat getoeter. En vooral: veel gestreste gezichten van automobilisten. Normaal vermijd ik zo’n scène als de pest. Maar hier maakt die drukte de ervaring van de Unesco-passage alleen maar beter.

Je fietst eerst een elegant, licht hellend kronkelpad naar beneden. Even later hoef je niet meer te trappen, de passage neemt je vanzelf mee. En de drukte van de stad verdwijnt stilaan naar de achtergrond. Plots duik je de ring onder, het wordt wat donkerder, en dan gebeurt het: je komt in een open ruimte terecht, een oase van licht en rust. Enkel de lucht en de kruinen van bomen. Heerlijk hoe de wereld rondom je even lijkt stil te vallen.

Het wordt nog beter als iemand op datzelfde moment, van aan de andere kant, de passage naar benden komt gereden en je elkaar in het midden van de open plek kruist. Een mooie start van de dag als twee mensen die elkaar niet kennen, een fractie van een seconde, even samen genieten. De passage is nog niet helemaal - of eigenlijk: helemaal nog niet - afgewerkt, maar prikkelt nu al mijn verbeelding.

Tot morgenochtend?

(afbeelding: Unescopassage, Brugge, 11.08.2026)

11/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – IK HEB GEEN ECLIPSBRIL!

Waterspiegeling.
Ik kijk via jou naar de
Zonsverduistering.

(tom-san)

10/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – DE HELDEN VAN ‘DE TWEEDE ZIT’

Herexamens zijn in mijn ogen veel meer dan zomaar her-examens.

Ik zie te veel studenten met het hoofd naar beneden kijken als ze (moeten) vertellen dat ze herexamens hebben. Terwijl een school bij uitstek een leeromgeving hoort te zijn, een veilige én uitdagende plek waar je mag proberen, struikelen, bijsturen en groeien. Een herexamen is dan ook geen bewijs van ‘falen’ maar een kans om het anders aan te pakken: met een andere studiemethode, planning, tempo, motivatie, ontspanning, stressbelasting, studieplek, sociale context, verwachtingen of attitude. Een extra leermoment.

Een tweede zittijd kent daarenboven, naast het studeren, nog enkele extra uitdagingen in vergelijking met een eerste zittijd. Je moet autonomer werken, na een tegenslag opnieuw de moed bij elkaar rapen, studeren terwijl vrienden volop van hun vakantie genieten en examens afleggen die vaak korter op elkaar volgen. En vermoedelijk zijn het niet altijd de leukste of gemakkelijkste vakken die opnieuw op het programma staan. Een extra uitdaging.

Studenten, die er in hun tweede zittijd voluit in vliegen, zijn vanuit mijn perspectief echte helden! Ze mogen fier zijn op hun extra leerinspanningen. Als je het zo bekijkt, is zoiets een pluspunt op de cv. 😉

Veel succes aan alle ‘zomerleerhelden’. Hou vol. Stuur bij. Groei door.

afbeelding: ‘Per quelli che volano’ (voor zij die vliegen), Luigi Mainolfi, Fondation Maeght, Saint-Paul-de-Vence, 2011

09/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – LAVENDEL-ONTSNAPPING

Er was een tijd dat ik onze kiezeltuin thuis ‘onkruidvrij’ hield. Ik had toen het beeld van een geharkte, Japanse zentuin voor mij. Tot ik enkele zomers geleden de kiezeltuin even ongemoeid had gelaten en zag dat de lavendelplant uit de pot was gekropen op avontuur door onze kiezeltuin. Plots kreeg ik een ander beeld voor mij: dat van de wondermooie tuin van Derek Jarman.

Sindsdien laat ik de lavendel verder avonturieren, zie ik een romance ontstaan tussen rode klaprozen en de blauwe lavendel en is onze grijze kiezeltuin een verrassend schouwspel van kleuren geworden.

(afbeelding: G-LAB – laboratorium voor generositeit, TC PLUS, Brugge, 2018)

08/08/2026

ZOMERMIJMERINGEN – KLAPROOS-PÉTANQUE

Al jaren droom ik tevergeefs van overvloedig veel klaprozen in de wilde weidetuin achteraan ons huis. En plots zag ik dit jaar een bosje klaprozen verschijnen op onze pétanquebaan voor ons huis. Veel te mooi om weg te doen. Het aantal rode bloemen wordt nu telkens bij de winnaar meegeteld.

(afbeelding: G-LAB – laboratorium voor generositeit, TC PLUS, Brugge, 2018)

Adres

Zilversparrenstraat 48
Brugge
8310

Telefoon

+32475926345

Website

http://www.tc-plus.be/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer TC PLUS nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.