01/09/2026
Ik schrijf 1 september. Het is een dag waarop ik al kan terugkijken op het bloemenseizoen en er tegelijkertijd nog middenin zit. Ik heb al menig vrolijke snoet op het veld mogen ontvangen, nieuwe gezichten en oude bekenden, allemaal even enthousiast, geboeid, gefocust en met de glimlach. Oh hoe vullen die verbindende momenten mijn hartje.
De bloemen en ik hebben de droogte en hitte overleefd en bepeinsd voor in de toekomst. De regen kwam op exact het juiste moment. Voor mij nogmaals een teken dat 'vertrouwen dat iets goed komt' mag. Ik zag een dahliastruik zich nog nooit zo snel herstellen van wat hittestress heet. Het is het eerste jaar dat ik de herfst in augustus het veld voelde binnensluipen terwijl het overdag 35 gr was. Normaliter was de uitzondering de voorbije maanden.
De boeketjes die de grab & go passeerden kan ik niet meer tellen (oh mijn god, ik had niet verwacht dat ge daar zo zot van ging zijn).
Ik ben zo VOL-daan en content (en tussen haakskes ook moe). Ik draai ze nog een maandje, de kotfleuri-gste ruikertjes. En tussen het kleurrijke bruidswerk door, worden ook nog eens de mooiste beelden gemaakt op het bloemenveld.
Deze bloemenboerin kan voor dit alles alleen maar dankbaarheid voelen. Niet te vergeten ook, omdat zij bij angst, verdriet en pijn in de persoonlijke sfeer, die ook deel uit maakten van de voorbije tijd, een village heeft als vangnet.
Ah ja, op de foto deze vaasjes dus. Gekiekt op 't veld bij 't schoonste avondlicht.