26/07/2026
Ο δρόμος
γέμισε τομάτες,
το μεσημέρι,
καλοκαίρι,
το φως
σκίζεται στα δύο
σαν τομάτα,
τρέχει
ο χυμός της
στους δρόμους.
Τον μήνα Ιούλιο
λύνεται η τομάτα,
εισβάλλει
στις κουζίνες,
μπαίνει στο μεσημεριανό,
κάθεται
αναπαυτικά
στα ράφια,
ανάμεσα στα ποτήρια,
στα βούτυρα,
στα γαλάζια αλάτια.
Και πάνω
στο τραπέζι, στη μέση
του καλοκαιριού,
η τομάτα,
αστέρι της γης,
αστέρι
επαναληπτικό
και γόνιμο,
μας δείχνει
τις πτυχές της,
τα κανάλια της,
την έξοχη πλησμονή
και την αφθονία της,
δίχως κόκαλα,
δίχως λέπια,
δίχως αγκάθια,
μας παραδίδει
το δώρο
του φλογερού της χρώματος
και την ολόκληρη φρεσκάδα της.
Από την Χιλή του Νερούδα ως τα δικά μας μέρη ξεδιπλώνεται συνεχώς η ίδια, μικρή, γεμάτη πάθος ιστορία. Αν και, επισήμως, μας ήρθε στην Ελλάδα το 1818, εντούτοις τη θεωρούμε δικό μας παιδί, σα να μεγάλωνε από πάντα στα δικά μας χώματα. Και ναι, αυτή είναι η δύναμη της ποίησης, την «Ωδή στην τομάτα» θα μπορούσες να την είχες γράψει κι εσύ. Για σκέψου...