24/03/2021
Χαιρετώ την όμορφη παρέα! Χαθήκαμε και μου λείψατε πολύ! Όμως επιτέλους επέστρεψα! Τις προάλλες έπρεπε να κατέβω στο κέντρο της πόλης, για να κάνω κάποιες βαρετές αλλά απαραίτητες δουλίτσες, ξέρετε πληρωμές λογαριασμών, τράπεζες κτλ. Ετοιμάστηκα λοιπόν πουρνό πουρνό για να πάρω τους δρόμους. Πάντα κοντοστέκομαι στην πόρτα του σπιτιού, με τα κλειδιά στο χέρι και τσεκάρω αν τα έχω πάρει όλα, γιατί πάντα μα πάντα κάτι θα ξεχάσω. Παλτό τσέκ-το φοράω, κασκόλ τσεκ-επίσης το φοράω, παπούτσια τσεκ-μου έχει τύχει να φύγω με τις παντοφλίτσες, τσάντα τσεκ, πορτοφόλι, κινητό τσεκ, μήνυμα για την μετακίνηση τσεκ-πολλές φορές και αυτό το ξεχνάω εννοείται, κλειδιά μηχανακιού τσεκ, κράνος τσεκ. Έτοιμη λοιπόν και σίγουρη ότι τα έχω όλα και οτι δεν θα χρειαστεί να τριπλοκλειδώσω, να φύγω και μετά απο 5 λεπτά να επιστρέψω γιατί κάτι ξέχασα, ανεβαίνω στο μηχανάκι μου και ξεκινάω. Σχίζοντας τους αιθέρες όμως, έχω την αίσθηση οτι κάτι μου λείπει. Οι σκέψεις μου είναι γρήγορες και καταιγιστικές. Όλα αυτά οδηγώντας και αφού έχω κάνει ξανά και ξανά το τσεκάρισμα στο μυαλό μου σταματάω στο κόκκινο φανάρι. Αμέριμνη πια και κοιτώντας τους ανθρώπους που διασχίζουν την διάβαση μπροστά μου, αντιλαμβάνομαι τι είναι αυτό που μου λείπει. Η μάσκα μου. Ξέχασα να φορέσω την μάσκα μου. Με μια γρήγορη ματιά τριγύρω, βλέπω ένα φαρμακείο στην γωνία. Ανάβει πράσινο, γκαζώνω και σταματάω μπροστά απο το φαρμακείο. Στέκομαι στην πόρτα και ζητάω όσο πιο γλυκά και ευγενικά μπορώ απο την φαρμακοποιό, μια μάσκα. Εκείνη με κοιτάει πάνω απο τα γυαλάκια της και με προσκαλεί μέσα με χαμόγελο. Μα είναι δυνατόν; Πάντα, μα πάντα κάτι θα ξεχάσω. Εσείς; Ξεχνάτε και εσείς, όπως εγώ;
🎨
