25/10/2023
Η χθεσινή ήταν ίσως μια από τις πιο έντονες μέρες που είχα ποτέ στα 22 χρόνια διδασκαλίας μου στο γυμνάσιο
Δοκίμασα μια νέα δραστηριότητα που ονομάζεται «Ψυχολογικές Αποσκευές». Ρώτησα τα παιδιά τι σημαίνει να έχεις "αποσκευές" και οι περισσότεροι μου είπαν ότι ήταν επιβλαβή πράγματα που "κουβαλάς στους ώμους σου" ή στην καρδιά σου.
Τους ζήτησα να γράψουν σε ένα χαρτί τι τους ενοχλούσε, τι ήταν "βαρύ" για τους ίδιους, τι τους πονούσε κ.λπ. Δεν έπρεπε να υπάρχουν ονόματα στο χαρτί, το τύλιξαν και το πέταξαν στο δωμάτιο.
Ο καθένας έπαιρνε ένα τυχαία ένα χαρτάκι και διάβαζε εναλλάξ δυνατά τι έγραφε ο συμμαθητής τους. Όποιος ήθελε δήλωνε αν είναι δικό του το κείμενο.
Το γράφω για να σας πω, ότι ποτέ δεν με συγκίνησε τόσο πολύ κάτι άλλο τόσα χρόνια όσο τα κλάματα όσων δέχθηκαν να πουν ότι το κείμενο είναι δικό τους και αφού μοιράστηκαν μαζί μας στην τάξη τις "αποσκευές τους".... αλλά και τα κλάματα των συμμαθητών τους όταν άκουγαν.
Πράγματα όπως η αυτοκτονία, οι γονείς στη φυλακή, τα ναρκωτικά στην οικογένειά τους, ο θάνατος, ο καρκίνος, η απώλεια κατοικίδιων ζώων ή ακόμα και κάτι σκληρό που διάβασαν στις εφημερίδες κ.α
Ήταν μια συναισθηματικά κουραστική μέρα, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι τα παιδιά μου την επόμενη μέρα... θα κρίνουν λίγο λιγότερο, θα αγαπήσουν λίγο περισσότερο και θα συγχωρήσουν λίγο πιο γρήγορα.
Αυτή η τσάντα με τα χαρτάκια, κρέμεται στην πόρτα μου για να τους θυμίζει ότι όλοι έχουμε "αποσκευές". Θα την αφήσουμε στην πόρτα.
Καθώς έφευγαν, τους έλεγα, δεν είναι μόνοι, είναι αγαπημένοι και έχουμε ο ένας το χέρι του άλλου.
Είναι τιμή μου που είμαι δασκάλα τους.
----------------------
Via: Karen Wunderlich Loewe | Επιμ:Δ.Ντζαδήμα | www.fractalart.gr
