30/08/2026
இந்திய நவீன வடிவமைப்பு வரலாற்றில் ஒரு பள்ளியின் தோற்றத்தைப் பற்றி பேசும்போது, அதன் பின்னணியில் ஒரு கட்டிடம் அல்லது ஒரு கட்டிடக் கலைஞரின் பெயரை மட்டும் குறிப்பிட முடியாது.
அது தொழில்மயமாக்கல், கைவினை மரபு, புதிய குடியரசின் தேவைகள், நகர வளர்ச்சி, கட்டிடக்கலை, தொழில்துறை உற்பத்தி, கல்வி ஆகியவை ஒன்றோடொன்று சந்தித்த ஒரு காலகட்டத்தின் விளைவு.
அந்தச் சந்திப்பிலிருந்து உருவான முக்கியமான நிறுவனம்தான் அகமதாபாத்தின் தேசிய வடிவமைப்பு நிறுவனம் (National Institute of Design – NID).
1961-ல் தொடங்கிய இந்த நிறுவனம், இந்தியாவில் வடிவமைப்பைக் கற்றுத்தரும் இடமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பொருள், ஒரு கட்டிடம், ஒரு நகரம், ஒரு பொதுச் சூழல் ஆகியவற்றைப் பார்க்கும் முறையையே மாற்றிய நிறுவனமாக வளர்ந்தது.
சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியா வேகமாக தொழில்மயமாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தது. புதிய தொழிற்சாலைகள், சிறுதொழில்கள், நுகர்வோர் பொருட்கள், வீடுகள், பொது கட்டிடங்கள், நகரங்கள் என அனைத்தும் புதிய அளவில் உருவாக வேண்டியிருந்தது.
ஆனால் தொழில்மயமாக்கல் என்பது இயந்திரங்களையும் உற்பத்தித் திறனையும் மட்டும் அதிகரிப்பது அல்ல; இந்தியாவின் தேவைகளுக்கு ஏற்ற பொருட்களையும் சூழல்களையும் எவ்வாறு வடிவமைப்பது என்ற கேள்வியையும் எழுப்பியது.
இதற்குத் தேவையான முறையான வடிவமைப்புக் கல்வி அப்போது இந்தியாவில் இன்னும் முழுமையாக உருவாகவில்லை.
இந்தத் தேவையை உணர்ந்தவர்களில் முக்கியமானவர் புபுல் ஜெயகர் (Pupul Jayakar). இந்திய கைவினை, துணிநூல் மற்றும் கலாச்சார மரபுகளின் ஆழமான புரிதலுடன் செயல்பட்ட அவர், இந்தியாவுக்கு நவீன வடிவமைப்புக் கல்வி தேவை என்பதை வலியுறுத்தினார்.
1955-ல் நியூயார்க்கில் நடைபெற்ற இந்தியக் கலை மற்றும் துணிநூல் கண்காட்சியின் பின்னணியில் சார்ல்ஸ் ஈம்ஸ் (Charles Eames) உடனான தொடர்பு உருவானது. பின்னர் இந்தியாவின் வடிவமைப்புக் கல்விக்கான புதிய பாதையை உருவாக்கும் முயற்சியில் இந்தத் தொடர்பு முக்கியமானதாக அமைந்தது.
1957-ல் இந்திய அரசு, ஃபோர்டு அறக்கட்டளையின் (Ford Foundation) உதவியுடன் சார்ல்ஸ் ஈம்ஸ் மற்றும் ரே ஈம்ஸ் (Ray Eames) ஆகிய அமெரிக்க வடிவமைப்பாளர்களை இந்தியாவுக்கு அழைத்தது.
அவர்களிடம் ஒரு கட்டிடத்தின் வரைபடத்தை உருவாக்கும்படி கேட்கப்படவில்லை. இந்தியாவில் வடிவமைப்புக் கல்வி எப்படியிருக்க வேண்டும், தொழில் மற்றும் சிறுதொழில்களின் தேவைகளுக்கு ஏற்ற வடிவமைப்பாளர்களை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பதற்கான பரிந்துரைகளை வழங்குமாறே கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது.
சார்ல்ஸ் மற்றும் ரே ஈம்ஸ் இந்தியாவை ஒரு சுற்றுலாப் பயணியின் பார்வையில் பார்க்கவில்லை.
அவர்கள் நாட்டின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்று கைவினைஞர்கள், தொழிலதிபர்கள், கட்டிடக் கலைஞர்கள், விஞ்ஞானிகள், கல்வியாளர்கள், எழுத்தாளர்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு தரப்பினருடன் தொடர்பு கொண்டனர்.
இந்தியர்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தும் பொருட்கள், அவற்றின் பயன்பாடு, தயாரிப்பு முறைகள், உள்ளூர் தொழில்நுட்பம், கைவினைத் திறன், தொழில்துறை உற்பத்தி மற்றும் மனிதர்களின் தேவைகள் ஆகியவற்றை நேரடியாகக் கவனித்தனர்.
இந்த ஆய்வின் விளைவாக 1958-ல் இந்திய அரசிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது இந்திய அறிக்கை (The India Report).
இது ஒரு சாதாரண கல்வி அறிக்கை அல்ல. இந்தியாவில் வடிவமைப்பு என்றால் என்ன, வடிவமைப்பாளரின் பங்கு என்ன, தொழில்மயமாக்கப்படும் ஒரு நாட்டில் வடிவமைப்பின் நோக்கம் என்ன, இந்திய மரபுக்கும் நவீன தொழில்நுட்பத்திற்கும் இடையே எவ்வாறு தொடர்பு ஏற்படுத்துவது என்பதற்கான அடிப்படை சிந்தனைகளை அது முன்வைத்தது.
இந்த அறிக்கையின் மிகச் சிறப்பான அம்சம், வடிவமைப்பை வெளிப்புற அழகுக்கான செயலாக மட்டும் பார்க்காமல், மனிதர்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணும் செயல்முறையாகப் பார்ப்பதாகும்.
ஒரு பொருள் அழகாக இருக்கிறதா என்பது மட்டுமே கேள்வி அல்ல; அது யாருக்காக உருவாக்கப்படுகிறது, எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது, எவ்வளவு எளிதாக தயாரிக்க முடியும், அதன் பொருள் என்ன, அதன் உற்பத்தி முறைக்கு ஏற்றதா, மனித உடலுடன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறது என்பதையும் வடிவமைப்பாளர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் இதில் காணப்படுகிறது.
இந்த சிந்தனையை விளக்குவதற்கு ஈம்ஸ் தம்பதியினர் இந்தியாவின் மிக எளிய அன்றாடப் பொருளான லோட்டாவை எடுத்துக்காட்டாகக் காட்டினர்.
லோட்டா என்பது வெறும் தண்ணீர் பாத்திரம் அல்ல. அதன் வடிவம், அளவு, பிடிக்கும் முறை, எடுத்துச் செல்லும் வசதி, தண்ணீரை ஊற்றும் விதம், தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் பொருள், உற்பத்தி செய்யும் தொழில்நுட்பம் மற்றும் மனித உடலுடனான தொடர்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்துள்ளன.
லோட்டா சொம்பின் சிறப்பு, அதை ஒரே ஒருவர் உட்கார்ந்து முழுமையாக வடிவமைத்ததாகக் கூற முடியாததில்தான் இருக்கிறது.
பல தலைமுறைகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு, அனுபவத்தின் அடிப்படையில் மாற்றப்பட்டு, தேவைக்கேற்ப மேம்படுத்தப்பட்ட ஒரு பொருள் அது.
ஒரு தலைமுறை வடிவத்தில் சிறிய மாற்றம் செய்திருக்கலாம்; அடுத்த தலைமுறை அதன் பயன்பாட்டை எளிதாக்கியிருக்கலாம்.
இவ்வாறு எண்ணற்ற சிறிய முடிவுகள் சேர்ந்து திறமையான ஒரு வடிவத்தை உருவாக்கியிருக்கின்றன.
இதன் மூலம் ஈம்ஸ் தம்பதியினர் ஒரு முக்கியமான வடிவமைப்பு உண்மையை எடுத்துக்காட்டினர்.
ஒரு பொருளின் அழகு அதன் வெளிப்புற தோற்றத்தில் மட்டும் இல்லை. அது மனித வாழ்க்கையுடன் எவ்வாறு பொருந்துகிறது என்பதிலும் உள்ளது.
பயன்பாடு, பொருள், உற்பத்தி, மனித உடல், சூழல், பொருளாதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து உருவாகும் பொருளே உண்மையான வடிவமைப்பின் வெளிப்பாடு.
இந்தக் கருத்து கட்டிடக்கலைக்கும் நேரடியாகப் பொருந்துகிறது.
ஒரு கட்டிடம் என்பது சுவர், கூரை, கதவு, ஜன்னல் ஆகியவற்றின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல. அது மனிதர்கள் நடமாடும், வேலை செய்யும், கற்கும், சந்திக்கும், ஓய்வெடுக்கும் ஒரு வாழ்விடச் சூழல்.
எனவே கட்டிடத்தின் தோற்றத்துடன் அதன் பயன்பாடு, காலநிலை, ஒளி, காற்றோட்டம், உள்ளூர் பொருட்கள், கட்டுமான முறை, பராமரிப்பு, மனித உடலின் அளவு மற்றும் சுற்றுச்சூழலுடனான தொடர்பு ஆகிய அனைத்தும் வடிவமைப்பின் ஒரு பகுதியாகின்றன.
இதே சிந்தனை நகர வடிவமைப்பிற்கும் விரிவடைகிறது.
ஒரு நகரத்தை ஒரே ஒரு கட்டிடக் கலைஞர் மட்டும் உருவாக்குவதில்லை. தெருக்கள், வீடுகள், சந்தைகள், தொழிற்சாலைகள், பள்ளிகள், பொது கட்டிடங்கள், நடைபாதைகள், போக்குவரத்து, நீர்நிலைகள், மரங்கள், சிறு வணிகங்கள், கைவினைச் செயல்பாடுகள் மற்றும் மக்கள் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் இடங்கள் ஆகியவை காலப்போக்கில் ஒன்றோடொன்று தொடர்பு கொண்டு நகரத்தின் தன்மையை உருவாக்குகின்றன.
அதனால் லோட்டா சொம்பு ஒரு சிறிய பொருளாக இருந்தாலும், அதற்குள் மறைந்திருக்கும் வடிவமைப்புச் சிந்தனை நகரம் வரை விரிவடைகிறது.
ஒரு நல்ல நகரமும் பல தலைமுறைகளின் தேவைகள், அனுபவங்கள், தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் முடிவுகளின் ஒருங்கிணைந்த வடிவமாக இருக்கிறது.
நகரத்தை மேலிருந்து மட்டும் திட்டமிடுவதற்குப் பதிலாக, அதை மக்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை இந்த அணுகுமுறை வலியுறுத்துகிறது.
இந்திய அறிக்கையின் பரிந்துரைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இந்திய அரசு, ஃபோர்டு அறக்கட்டளை மற்றும் சராபாய் குடும்பத்தின் ஆதரவுடன் 1961 செப்டம்பரில் அகமதாபாத்தில் தேசிய தொழில்துறை வடிவமைப்பு நிறுவனம் உருவாக்கப்பட்டது.
பின்னர் அது தேசிய வடிவமைப்பு நிறுவனம் எனப் புகழ்பெற்றது. இதன் உருவாக்கம் இந்தியாவில் முறையான வடிவமைப்புக் கல்விக்கான ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் திறந்தது.
அகமதாபாத் தேர்வு செய்யப்பட்டதும் சாதாரணமான நிர்வாக முடிவு அல்ல. அந்தக் காலகட்டத்தில் நகரம் துணிநூல் தொழில், வணிகம், கைவினை, கல்வி, அறிவியல் மற்றும் நவீன கட்டிடக்கலை ஆகியவை சந்திக்கும் முக்கிய மையமாக இருந்தது.
சராபாய் குடும்பத்தின் தொழில் மற்றும் கலாச்சாரச் செயல்பாடுகள் இந்தச் சூழலை மேலும் வலுப்படுத்தின. கௌதம் சராபாய் (Gautam Sarabhai) மற்றும் கிரா சராபாய் (Gira Sarabhai) ஆகியோர் நிறுவனத்தின் உருவாக்கத்திலும் ஆரம்ப வளர்ச்சியிலும் முக்கிய பங்காற்றினர்.
குறிப்பாக கிரா சராபாய், இந்திய கைவினை மற்றும் கலாச்சார மரபுகளை நவீன வடிவமைப்புக் கல்வியுடன் இணைக்கும் பணியில் முக்கிய பங்களிப்பு செய்தார்.
இதனால் NID உருவான விதத்தில் மேற்கத்திய நவீனத்துவமும் இந்திய கைவினை அறிவும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாக அல்லாமல், புதிய வடிவமைப்பு சிந்தனையில் இணைந்து செயல்படும் கூறுகளாக அமைந்தன.
கௌதம் சராபாயின் தலைமையிலும் NID-ன் கல்வி முறை தனித்துவமான பாதையை எடுத்தது.
மாணவர்கள் வெறும் வகுப்பறையில் கோட்பாடுகளைப் படிப்பதற்குப் பதிலாக, பொருட்களை நேரடியாகக் கையாளுதல், உருவாக்குதல், பரிசோதித்தல், தவறுகளைச் சந்தித்தல், மீண்டும் முயற்சித்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் கற்றுக்கொள்ளும் சூழல் உருவாக்கப்பட்டது.
இதனால் வடிவமைப்புக் கல்வி ஒரு புத்தக அறிவாக இல்லாமல், அனுபவத்தின் மூலம் உருவாகும் அறிவாக மாறியது.
இந்த அணுகுமுறை பௌஹாஸ் (Bauhaus) மரபுடன் தொடர்புடைய நவீன வடிவமைப்புக் கல்வியின் சில அடிப்படைக் கருத்துகளுடன் ஒத்திசைந்திருந்தாலும், NID அதை இந்தியச் சூழலுக்கேற்ப மாற்றிக் கொண்டது.
இந்திய கைவினைஞரின் அனுபவம், உள்ளூர் பொருட்கள், பாரம்பரிய உற்பத்தி முறைகள், தொழில்துறை உற்பத்தி மற்றும் நவீன தொழில்நுட்பம் ஆகியவை ஒரே கல்விச் சூழலில் சந்தித்தன.
இதனால் NID வளாகமே ஒரு ஆய்வகமாக மாறியது. ஒரு நாற்காலி, ஒரு பாத்திரம், ஒரு துணி, ஒரு கருவி, ஒரு எழுத்துரு, ஒரு பொதி, ஒரு விளம்பரப் படம் அல்லது ஒரு பொது பயன்பாட்டுப் பொருள் என எதுவும் வடிவமைப்புக் கற்றலுக்கான ஆய்வுப் பொருளாக மாறக்கூடிய சூழல் உருவானது.
வடிவமைப்பு தனித்த கலைச் செயலாக இல்லாமல், மனித வாழ்க்கை, தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகத் தேவைகளுடன் தொடர்புடைய துறையாக நிலைபெற்றது.
இதன் தாக்கம் தொழில்துறை வடிவமைப்பில் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.
தொடர்பாடல் வடிவமைப்பு, துணிநூல் வடிவமைப்பு, தயாரிப்பு வடிவமைப்பு, தகவல் வடிவமைப்பு, பயனர் அனுபவம் போன்ற பல துறைகளிலும் இந்த அணுகுமுறை பரவியது.
பல தலைமுறை இந்திய வடிவமைப்பாளர்கள், கலைஞர்கள் மற்றும் தொடர்புடைய துறைகளின் நிபுணர்கள் உருவாகிய கல்விச் சூழலாக NID வளர்ந்தது.
அகமதாபாத்தின் நவீன கட்டிடக்கலை வரலாறும் இதே காலகட்டத்தில் தனித்துவமான வளர்ச்சியைப் பெற்றது.
லெ கொர்பூசியே (Le Corbusier) போன்ற சர்வதேச அளவிலான கட்டிடக் கலைஞர்கள் நகரத்தில் உருவாக்கிய கட்டிடங்கள், சராபாய் குடும்பத்தின் நவீன கலாச்சார நிறுவனங்கள் மற்றும் NID-ன் வடிவமைப்புக் கல்வி ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய ஒரு அறிவுசார் சூழலை உருவாக்கின.
இதனால் அகமதாபாத் இந்திய நவீனத்துவத்தின் கட்டிடக்கலை மற்றும் வடிவமைப்பு ஆய்வுகளுக்கான முக்கிய நகரமாக உருவானது.
நகர வடிவமைப்பின் பார்வையில் இந்த வரலாற்றின் முக்கியத்துவம் இன்னும் அதிகம்.
ஒரு நகரத்தை அழகுபடுத்துவது மட்டுமே நகர வடிவமைப்பு அல்ல. மக்கள் எவ்வாறு நகரத்தில் நடக்கிறார்கள், எங்கே சந்திக்கிறார்கள், எவ்வாறு பொருட்களை வாங்குகிறார்கள், எவ்வாறு வேலை செய்கிறார்கள், எந்தப் பொருட்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், எந்த இடங்கள் அவர்களுக்கு வசதியாக இருக்கின்றன என்பதைக் கவனிப்பதும் நகர வடிவமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.
ஒரு சிறிய அன்றாடப் பொருளை உருவாக்கும்போதும் மனிதனை மையமாக வைத்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற Eames அணுகுமுறை, நகர அளவில் மனித மைய வடிவமைப்புக்கான சிந்தனையாக விரிவடைகிறது.
நடைபாதையின் அகலம் முதல் பொது இருக்கையின் உயரம் வரை, சந்தையின் அணுகுமுறை முதல் தெருவின் நிழல் வரை, கட்டிடத்தின் நுழைவாயில் முதல் பொதுப் போக்குவரத்து நிறுத்தம் வரை, மனித பயன்பாடு வடிவமைப்பின் மையமாகிறது.
இதனால் NID-ன் வரலாறு ஒரு கல்வி நிறுவனத்தின் வரலாறு மட்டுமல்ல. சுதந்திர இந்தியா தன்னை எவ்வாறு வடிவமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று சிந்திக்கத் தொடங்கிய வரலாறும் ஆகும்.
தொழில் வளர வேண்டும்; அதே நேரத்தில் இந்திய கைவினை அறிவு மறையக்கூடாது. நவீன தொழில்நுட்பம் வர வேண்டும்; அதே நேரத்தில் உள்ளூர் தேவைகள் புறக்கணிக்கப்படக்கூடாது.
புதிய பொருட்கள் உருவாக வேண்டும்; அவை மனிதர்களின் உண்மையான வாழ்க்கைக்கு பொருத்தமாக இருக்க வேண்டும். இந்த சமநிலையைத் தேடும் முயற்சியே NID-ன் அடித்தள சிந்தனையாக அமைந்தது.
அதனால்தான் லோட்டா சொம்பு இந்த வரலாற்றில் ஒரு சாதாரண பாத்திரமாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு முழுமையான வடிவமைப்புச் சிந்தனையின் அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.
அதை ஒரே ஒருவர் உருவாக்கவில்லை; பல தலைமுறைகளின் பயன்பாடு, அனுபவம் மற்றும் மாற்றங்கள் அதன் வடிவத்தை உருவாக்கின.
அதுபோல ஒரு நகரத்தையும் ஒரே ஒரு வடிவமைப்பாளர் உருவாக்குவதில்லை. மக்கள், தொழில், கட்டிடங்கள், தெருக்கள், சந்தைகள், இயற்கை, தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம் மற்றும் காலப்போக்கில் எடுக்கப்படும் எண்ணற்ற முடிவுகள் சேர்ந்து நகரத்தை உருவாக்குகின்றன.
1957-ல் இந்தியாவுக்கு வந்த இரண்டு அமெரிக்க வடிவமைப்பாளர்கள் ஒரு வடிவமைப்புப் பள்ளிக்கான கட்டிட வரைபடத்தைத் தரவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக இந்தியா தன்னுடைய வடிவமைப்பு அறிவை எவ்வாறு உருவாக்கிக்கொள்ளலாம் என்ற கேள்விக்கு ஒரு சிந்தனைத் தளத்தை வழங்கினர்.
1958-ன் இந்திய அறிக்கையிலிருந்து 1961-ன் NID வரை உருவான பயணம், ஒரு அறிக்கை எவ்வாறு ஒரு நிறுவனமாகவும், ஒரு நிறுவனம் எவ்வாறு ஒரு புதிய தொழில்முறை சிந்தனையாகவும், அந்தச் சிந்தனை எவ்வாறு இந்தியாவின் பொருட்கள், கட்டிடங்கள் மற்றும் நகரங்களைப் பார்க்கும் முறையாகவும் மாற முடியும் என்பதற்கான குறிப்பிடத்தக்க உதாரணமாகிறது.
இன்று ஒரு பொருளை வடிவமைக்கும் போதும், ஒரு கட்டிடத்தைத் திட்டமிடும் போதும், ஒரு பொது இடத்தை உருவாக்கும் போதும் அல்லது ஒரு நகரத்தின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும் போதும், வடிவமைப்பின் அடிப்படை கேள்வி ஒன்றே: இந்த வடிவமைப்பு மனித வாழ்க்கையை எவ்வாறு மேம்படுத்துகிறது?
இந்தக் கேள்வியை இந்திய வடிவமைப்புச் சிந்தனையின் மையத்தில் வைக்க உதவிய வரலாற்றுப் பயணத்தின் முக்கியத் தொடக்கங்களில் ஒன்றாக தேசிய வடிவமைப்பு நிறுவனம் திகழ்கிறது.