09/10/2021
စာလေးကိုဆုံးအောင်ဖတ်စေချင်တယ်
ဒီအထဲမှာ
ဝါသနာတူ လက်မှူလုပ်ငန်းပညာရှင်တွေ
အများကြီးပါကြမှာပါ
တချို့တွေက ဟမ်းမိတ် ရောင်းတဲ့သူတွေကို
သူဌေးဖြစ် အရမ်းမြတ်တယ်လို့
ထင်တတ်ကြပါတယ်
😄
ဝါသနာပါလို့ လုပ်နေရတာပါ
တကယ်တော့ ဒါတွေက အရမ်း မမြတ်ပါဖူးနော်
ဒါကို လုပ်ဖူးတဲ့ အရင်းခံတွေ သိပါတယ်
ဒီကြားထဲ .....အရင်းက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ
ဈေးထဲမှာ ဒါလေးက ဘယ်လောက်ပဲ
ဆိုပီးလာမေးတာတွေကလဲ ရှိကြပါသေးတယ်
😅
နီးနီးစပ်စပ် အလွယ်တကူပြောရရင်
ဈေးချုပ်နဲ့ ဒီဇိုင်နာ နဲ့ ချုပ်လုပ်ပုံခြင်းမတူပါဖူး
အရေအတွက်လဲ မတူသလို ရလာတဲ့
အရည်အချင်းလဲ မတူညီပါဖူးနော်
တလောက အင်တာဗျူးတခုမှာ
အာလူးကြော်တဲ့ လုပ်ငန်းတခုက
ဖြေသွားပါတယ်
စက်တွေ နဲ့ ဝယ်ပီး လုပ်လို့ရရဲ့သားနဲ့
ဘာလို့ လက်နဲ့ အချိန်ကုန်လုပ်သလဲဆိုတော့
ဒေသခံတွေကို အလုပ်မပေးနိုင်မှာ ဆိုးတာရယ်
လက်နဲ့လုပ်တော့ အသေးစိတ် ကို
နှလုံးသားနဲ့ပြလုပ်သလို ဖြစ်တာပေါ့ တဲ့
အတိအကျ မဟုတ်ပေမဲ့
သူဖြေသွားတာ သိပ်ကောင်းပါတယ်
ဒါ့ကြောင့် ခေတ်မှီပါတယ်ဆိုတဲ့
နိုင်ငံခြားက လူတွေမှာ
လက်မှူဆိုတာ ဈေးတန်းဖြတ်မရတဲ့
မြတ်နိုးစရာ ပညာရပ်တခု
အဖြစ်တန်ဖိုးထားကြတာပါ
ဂျပန်မှာဆို ဝါးနဲ့ နှီးယက်တဲ့ပညာကို
အမျိုးသားရေးပညာရပ် တခုလိုကို
တယုတယ နဲ့ သင်ရိုးပြဌာန်း ပြီးကို
ထိမ်းသိမ်းထားကြပါတယ်
ကျနော်တို့ တပိုင်တနိုင်
ဟမ်းမိတ်လုပ်ငန်းသေးသေးလေးတွေက
စက်ရုံကြီးတွေလို
တနေ့တနေ့ ရာထောင်ချီပြီး မပီးပါဖူး
အမြတ်လဲ အာ့လောက် မကျန်ပါဖူး
ဒါရိုးရိုးသားသားပြောတာပါ
ဒါပေမဲ့ တခုချင်းစီတိုင်း တခုချင်းစီတိုင်းဟာ
နှလုံးသားပါတဲ့ လူသားတွေ ကိုယ်တိုင်
အဆင့်ဆင်ံနဲ့
ပြုလုပ်ရတာမို့ ပိုမိုပီးတော့လဲအဓိပ်ပါယျပါပါတယျ
( ကြိုက်လို့ copy ယူလာတာပါ...)
"U Khin Maung" Pageမှ ကူးယူဖော်ပြပါတယ်ရှင်။
