13/11/2025
ဘယ်လောက်နေရမလဲမသိတဲ့ လက်ကျန်နေ့ရက်လေးတွေ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဆိုးဘဲ နေချင်တယ် ။
တစ်ရက်ချင်းစီကို တန်ဖိုးထားတတ်ပြီး ပြုံးရွှင်ရယ်မော
နေနိုင်ဖို့ အရေးကြီးတယ် ။
စိတ်ဆိုးနေလို့လည်း ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ဖြစ်စေချင်သလို ဖြစ်မလာဘဲလည်း လူတချို့ဟာ ဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေမှာပဲ ။
စိတ်ဆိုးရ ၊ စိတ်ညစ်ရ ၊ ဒေါသဖြစ်ရ ၊ မကျေနပ်ရ ၊ ခံပြင်းသိမ်ငယ်ရနဲ့ ပြီးတော့မှာကို မဟုတ်ဘူး ။
ဒီအတွက် တစ်ခုလိုချင် တစ်ခုပေးဆိုတဲ့ အတိုင်း ပြိုင်မငြင်းဖို့ ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သူများနဲ့ ယှဉ်မတွေးဖို့ ၊ အသိအမှတ်အပြုခံချင်တဲ့စိတ်ကို လျှော့ဖို့ အရင်လုပ်ရမယ် ။
နိုင့်ထက်စီးနင်း ပြုမူပြောဆိုခံရရင် ပြေလည်ရာပြေလည်ကြောင်း ဖြေရှင်းမယ် ။ အရေးနိမ့်ကောင်းလည်း နိမ့်မယ် ။ ဒါပေမယ့် အဲ့လို အခင်းကြီးငယ် ကြုံပြီးရင် စိတ်အဖုအထစ်ကို တေးမှတ်သိမ်းဆည်းပြီး အိမ္ထိ ပြန်သယ်မလာဖို့ လုပ်ရမယ် ။
လူဆိုမွေတာ့ မသေမချင်း ပေးတာကို ပြန်လိုချင်မိနေဦးမှာပဲ ။ ပေးတာထက် ပိုမလိုချင်မိအောင်ပဲ ရှေ့လျှောက်လေ့ကျင့်ယူရမှာ။
သတိထားနေမယ် ။ လမ်းများများလျှောက်ဖြစ်အောင် လုပ်မယ် ။ Sleep cycle ပျက်နေတာကို ပြန်တည့်ယူရမယ်။
အဓိက ကြာကြာ stress မပိဖို့ ၊ သူများအကြောင်းတွေ တရစပ် Judge လုပ် ၊ Speculation တွေထုတ် ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တဲ့နေရာတွေ ဝင်ငြိ ၊ စိတ်အင်အားလူအင်အားတွေ ပြုန်းတီးပျော်ဝင် မေနဖို့ လိုရင်းပဲ ။
စာလေးတစ်ပိုဒ်ထဲမှာတော့ ဆိုတယ်။
အလိုမမ်ားတဲ့သူဟာ ချမ်းသာတယ် ။
ခွင့်လွှတ်တတ်သူဟာ ငြိမ်းချမ်းတယ် ။
ဆုပ်ကိုင်မထားတဲ့သူဟာ ပေါ့ပါးတယ် ။
အခိုက်အတန့်လေးတိုင်းမှာ နေနိုင်သူဟာ ရှင်သန်တယ် တဲ့ ။
အချိန်တန်ရင်ရောဂါ တစ်ခုရောက်လာပြီး နာကျင်ဆင်းရဲကြဦးမယ့် အတူတူ သူများအပူတွေ ပိုမယူဘဲ အခုအချိန်လေးတွေတော့ ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ပြီး ပျော်အောင် နေဦးမယ် ။
