04/05/2026
4 mei herdenken we, 5 mei vieren we.
Vanavond herdenken we.
Vanochtend in de auto hadden we het erover, de kleine grote de grote kleine en ik.
Dodenherdenking wat is dat? Vroegen ze mij nieuwsgierig.
Wij zijn elk jaar 2 minuten stil en de kinderen doen netjes mee maar deze vraag had ik nog niet eerder zo bewust gehad.
Dit jaar voelt 4 en 5 mei anders aan, of dat nu is omdat ik nu voor de klas sta en leer over hoe je vredesonderwijs geeft aan kinderen op de basisschool of omdat een oorlog dichterbij voelt dan ooit misschien is het de leeftijd ik ben tenslotte al een dagje ouder…… Wat het ook is de vraag van mijn kinderen komt aan en vertel ze voorzichtig over de oorlog, over Hi**er over de haat richting Joden, Roma en Sinti over de gaskamers en werkkampen waarin volwassenen en kinderen geleden hebben en gestorven zijn.
Inmiddels zijn we bij de supermarkt aangekomen ik zie mijn meiden in hun paardrijkleding in de zon richting de winkel lopen, een mooi beeld, gewoon, vanzelfsprekend maar niet voor iedereen. De grote kleine draait zich om en zegt mama ik ben blij dat jij en papa niet in de oorlog leefden anders waren jullie er niet meer geweest.
Zoveel kinderen van hun leeftijd die nu in oorlog leven of alles hebben moeten achterlaten in hun vlucht naar veiligheid die hun papa of mama wel verloren zijn, het raakt me meer dan ooit.
Thuis aangekomen kijk ik in het fotoalbum van mijn reis naar Polen in 2006 “Muzeum Auschwitz-Birkenau”. Ik was 17 het was heftig en het heeft een indruk gemaakt die ik nooit ben kwijtgeraakt. De poort, het prikkerdraad, de ontelbare schoenen, brillen, protheses en kilo’s mensenhaar. Het is bijna niet te geloven dat dit ooit heeft kunnen gebeuren en dat sommigen er weinig van geleerd lijken te hebben.
Laten we hopen dat wij kunnen en mogen blijven herdenken en vieren.