19/03/2026
โHet meest pijnlijke is misschien wel wat het doet met de mensen eromheen: het moment waarop je ineens helpt met aankleden, eten en verzorgen, omdat iemand niet meer ziet dat een schoen en een slipper niet bij elkaar passen of niet meer voelt dat een dikke jas nodig is in de winter.โ
Lo Mae (19): โIn de zomer van 2023 stond ons leven plotseling stil. Mijn moeder Jei Hee (55) kreeg de diagnose alzheimer. Hoewel we diep vanbinnen al voelden dat er iets niet klopte, kwam de bevestiging keihard binnen.
Ik weet nog goed dat mijn vader mijn kamer binnenkwam en zei dat we even moesten praten. Diep van binnen wist ik al waar het over ging. Mijn eerste gevoel was opluchting: na jaren van onderzoeken en onzekerheid was er eindelijk duidelijkheid. Maar kort daarna kwam het verdriet. Het gaf een dubbel gevoel.
En dan verandert er veel. Geen mooie, diepe gesprekken meer. Geen onbezorgde momenten samen waarin je nieuwe herinneringen maakt. Wat voor ons een simpele herinnering is, is voor haar soms al onbereikbaar geworden.
Er zijn goede dagen. Dagen waarop ze je aankijkt, je ziet en je รฉcht herkent. Maar er zijn ook moeilijke dagen. Dagen waarop ze niet meer weet wie je bent, of waarom je naast haar zit.
In het begin lijkt de ziekte misschien nog klein. Een vergeten sleutel. Een zoekgeraakte zonnebril. Maar langzaam verandert dat. Dan staat iemand midden in de nacht met een jas in de gang, omdat ze denkt dat het tijd is om weg te gaan. Of raakt iemand de weg kwijt in zijn eigen huis.
Gelukkig zijn er ook warme plekken waar mensen met alzheimer goed worden verzorgd. Mijn moeder woont nu bij De Hanepraij. Daar wordt ze met aandacht en zorg omringd. Dat geeft ons rust. ๐
Maar we weten ook dat er nog veel onderzoek nodig is. Daarom lopen mijn schoonzus Robin en ik dit jaar De 4Daagse officiรซle. We hopen zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek, zodat we samen kunnen werken aan een toekomst zonder dementie.โ