Maccheb's Creations

05/12/2025

Crochet Love! ❤️❤️❤️



‎

03/12/2025

Crochet Love! ❤️❤️❤️



‎

01/12/2025

Wrap up your Christmas gifts with our crochet collection! 🎁
‎
‎Maccheb's Creations crochet collection is here to sleigh your Christmas! From phone bags to tote bags, sling bags to keychains, find the perfect handmade gifts. Buy now and spread the crochet love! ❤️
‎
‎
‎

06/03/2024

29/02/2024

Check this out! 😍

17/01/2024

My books & booklet. Bili na po kayo at malapit nang maubos. Pwedeng bumili ng isa lang. 😅

Abangan naman ang aking novella, very soon. ❤️



❤️ Maccheb

29/11/2023

A HOLIDAY SWITCH
by: Maccheb

8letters






FINALE

Malayo ang tingin ng lambanang hangin. Ang mga kalahi niyang naglalaro sa paligid at inaaya siya ay tila walang magawa upang siya ay mapasaya. Nakaupo lamang siya sa bulaklak ng dalya at sinasariwa ang kaniyang mga karanasan sa piling ng mag-asawang Merry at Max. Maraming tanong sa kaniyang isipan na hindi niya nababatid ang mga kasagutan. Ilang araw pa lamang mula nang siya ay lumisan, ngunit para sa kaniya’y tila ba mahabang panahon na ang kaniyang kalungkutan. Hanggang sa napansin ng diwata ang kaniyang pananamlay.

“Naaalala mo na naman ba siya?” tanong ng diwata. “Batid mo namang dito ka nabibilang hindi ba?”

Tumango ang lambana. “Matagal kong pinangarap na makabalik, mahal kong diwata. Ngunit tila baga naiwan doon ang aking puso.” Nangilid ang luha sa kaniyang mata.

“Ano’ng maari kong gawin upang ikaw ay mapasaya?” nakangitng urirat ng diwata. Sa kaniyang isipan ay naroon ang wastong salita na batid niyang makapagpapasaya sa lambana.

Samantala, malungkot na umiling ang lambana.

“Gusto mo bang bumalik?”

Kaagad na nabaling ang tingin ng lambana sa nagwikang diwata. Dagling gumuhit ang ngiti sa kaniyang mga labi. Mabilis at sunud-sunod ang kaniyang naging pagtango bilang tugon habang magkadaop ang kaniyang mga palad. Limipad-lipad siya sa paligid ng diwata.

“Sige na, pinapayagan na kita,” wika namang muli ng diwata. “Mag-iingat ka at h’wag mong kalilimutang palaging bukas ang aking hardin para sa iyo. Maaari kang bumalik, kahit kailan mo man naisin. Ngayon bilang gantimpala, ibinibigay ko na sa iyo ng buo ang iyong kalayaan at ang aking tiwala.”

Nag-uumapaw ang kaligayahan ng lambana at wala siyang sinayang na panahon upang balikan ka. Natagpuan ka niya sa hardin habang masayang dinidiligan ang iyong mga alagang bulaklak.

Sumitsit siya. Naupo sa bulaklak ng rosas. Nagpapapansin. Hanggang sa tuluyan nga niyang maagaw ang iyong tingin.

“Fowty!” sigaw mo dala ng tuwa na muli siyang masilayan.

“Maligayang bagong taon, mahal kong Merry!” Muli mong naramdaman ang kaniyang mumunting yakap at mga halik sa iyong pisngi. Mistulang walang mapagsidlan ang kaligayahan ninyong dalawa.

“Nagbalik ka, Fowty!” maluhaluha mong tinuran.

“Oo, dahil sa bawat isanlibong paslit ay mayroong pinili at karapatdapat na pagkalooban ng isang natatanging kaibigan. At hindi lang ikaw `yun, pinili rin ng mahal kong diwata ang iyong anak.” Muli mong nasilayan ang kaniyang nakatutuwang kindat at nakaaaliw na mga ngiti.

Nagdiwang ang inyong mga puso.

Samantala, isa na namang sutil na lambana ang natuksong paglaruan ang isang paslit. Muli ay napakunot na naman ng noo ang diwata. Hindi niya kasi naiibigan at talaga namang tila pinipiga ang kaniyang puso tuwing makaririnig siya ng isang paslit na umiiyak.

“Mukhang may bago akong tuturuan ng leksyon.” Nagbitiw nang makahulugang ngiti ang diwata.

***

THE END

28/11/2023

A HOLIDAY SWITCH
by: Maccheb

8letters






CHAPTER THREE: Season of Love

(continuation...)
Part 9 of 9

Muling humihip ang hangin. Naulinigan ninyo ang isang marahuyong musika mula sa kung saan. Nag-aagaw ang lungkot at sayang walang mapagsidlan.

“Oras na para umuwi, mahal kong lambana. Kami ay nasasabik na sa iyong pagbabalik,” malamyos na tinig ng isang diwata. Tanging siya ang nakarinig noon kaya’t wala kayong ideya sa kaniyang dagling pagkalungkot.

“Oh, bakit parang nalungkot ka?” muli mong tanong. “Halika na’t tulungan mo kaming maghanda para sa salu-salo mamaya. Limang oras na lamang at darating na sina mama para sa noche buena.”

Malungkot na umiling si Fowty. “Patawad, mahal kong Merry, ngunit kailangan ko nang magpaalam. Tinatawag niya na ako. Katulad ng sinabi ko, tapos na ang parusa sa akin. Nang dahil sa iyo, malaya na ako.”

Ikaw naman ngayon at si Max ang nalungkot. Buong akala mo’y hindi na siya mawawala.

“Kailangan mo ba talagang umalis?” malungkot mong tanong.

“Oo, Merry, sapagkat hindi ito ang aking mundo,” paliwanag niya. “Nakikita mo naman ang kaibahan ko. Naisin ko mang manatili ay tapos na ang oras ko at tanging ang aming diwata lamang ang makapagpapasya. Hindi ko ibig na muli pang suwayin siya.”

Muli niyang nasilayan ang pagpatak ng iyong mga luha. Napansin mo na lamang na napakunot ang kaniyang noo.

“Tama na ang pagtangis, Merry, sapagkat makasasama iyan sa iyong kalagayan,” saway niya sa iyo na ipinagtaka mo. “Labis na ang iyong pinagdaanan sa maikling panahon. Ipanatag mo na ang iyong kalooban para sa munting pintig na nasa iyong sinapupunan. Siya ang magpupuno ng anumang kakulangang nararamdaman ninyong dalawa. Hangad ko ang inyong kaligayahan.”

Nagkatinginan kayo ni Max. Napahawak ka sa iyong sinapupunan. Labis ang tuwang iyong naramdaman.

“Matagal ko nang naririnig iyan, subalit kinailangan kong maghintay ng tamang panahon.” Kinindatan ka niya.

“Maraming salamat, Fowty,” maluha-luhang tinuran ni Max. “Sana makasama ka namin ulit. Kung saan ka man patutungo, ingatan mo palagi ang iyong sarili.”

“At ingatan mo rin ang iyong pamilya, Max. Paalam mga kaibigan.”

Muli ninyong nasilayan ang pagliliwanag ng katawan ni Fowty. Kumaway ito sa inyo. Sa isang kisap mata lamang ay mabilis itong lumipad patungo sa bintana at sa labas ay ang iba pang mga lambanang hangin na mistulang mga alitaptap na sumundo sa kaniya. Sinubukan n’yo silang habulin ngunit mabilis silang nawala sa inyong paningin.

Masaya ang naging pagsalubong ninyo sa pasko. Ang inyong mga magulang ay nagkasundo nang malaman nila ang hingil sa pagbubuntis mo. Tila lumambot ang puso ng iyong ina kay Max at ang dalawa’y nagkapatawaran. Nangako silang babawi sa isa’t isa.

Marami ngang nangyari sa loob ng maikling panahon lamang. Nagulat ka man sa iyong mga natuklasan ay ipinagpapasalamat mo ang isang magandang karanasan. Tuluyan na ngang nagbalik ang dating Max at ngayon ay mas minahal ka pa niya at ganoon ka rin sa kaniya. Umaasa kang ito na ang simula ng pagbuo ninyo sa pangarap n’yong pamilya. At wala nang mas gaganda pang regalo kaysa sa mga natanggap mo sa araw ng pasko. Hindi mo man magagawang ibahagi sa iba ang lahat, lalo na ang tungkol sa lambanang hangin, ipinagmamalaki mo siya.

Lumipas pa ang ilang araw at hindi na nga siya nagbalik. Subalit ipinagdarasal mo pa ring sana’y masaya ito at naaalala ka.

Lingid sa iyong kaalaman, may nanonood sa iyong pangungulila.

***

27/11/2023

A HOLIDAY SWITCH
by: Maccheb

8letters






CHAPTER THREE: Season of Love

(continuation...)
Part 8 of 9

Ang liwanag na bumalot sa medyas ay mistulang mahikang nagpalaya kay Fowty sa kaparusahang ipinataw sa kaniya. Tumambad sa inyong harapan ang isang munting nilalang na walang malay. Nasisilaw man kayo sa liwanag, kita ninyo ang matingkad na kulay rosas niyang kasuotan. Ang mga pakpak ay mumunti rin. May mahaba’t paalon-along buhok na nilalaro ng hangin at napuputungan ng mumunting mga puting bulaklak. Mayroon lamang itong iisang mata, ngunit hindi maipagkakaila ang kagandahan.

Muli, sa iyong mga kamay ay ihinatid siya ng liwanag bago ito tuluyang maglaho at ang tanging natira na lamang ay ang liwanag na taglay ng kaniyang sariling katawan. Malapitan mong nakita ang kaniyang ganda. Hanggang sa unti-unting magmulat ang mata nito at nagtatakang bumangon habang iginagala sa paligid ang kaniyang tingin.

“Ano’ng nangyari? Nasa kabilang dako na ba ako?” marahan niyang wika habang kinukusot ang mata. Subalit nang masilayan niya ang iyong mukha, napangiti siya’t napasigaw sa tuwa. “Merry! Max!”

“Isa kang napakagandang nilalang,” tanging nasabi mo sapagkat labis pa rin ang iyong pagkamangha sa kaniya. “Ano’ng pangalan mo?”

Umiling ito. “Wala akong pangalan, Merry. Ngunit, ibig ko pa ring gamitin ang pangalang ibinigay mo sa akin.”

“Pero hindi na iyon bagay sa iyo,” pagtutol mo.

“Ngunit iyon pa rin ang gugustuhin ko.” Umalis siya sa iyong mga palad at lumipad-lipad sa inyong harapan. “Isa akong lambanang hangin, Merry. Isa akong pasaway at sutil na lambana na pinarusahan ng mahal naming diwata. Ginawa niya akong isang medyas at ipinadala sa iyo upang bumawi sa mga pagkakamali ko. Pinaglaruan kasi kita noong bata ka pa, at maging ang ibang mga bata na nakikita ko. Hindi ko noon alam na nakakasakit ako.” Paliwanag ni Fowty. Pinagdaop niya ang kaniyang mga palad at hindi maikubli ang saya.

“Ginawa mo `yun sa akin?” urirat mo. Hindi nagtagal ay natawa ka. “Sayang hindi ko alam na may nangyaring gano’n. Alam ko man, bata pa ako noon at hindi ko na naaalala.”

Natigilan si Fowty nang tila mayroon itong marinig na hindi ninyo naririnig. Ang kaninang maaliwalas at masaya niyang mukha ay dagling nalungkot. Nangilid ang luha sa kaniyang mata. Lumipad siya palapit sa iyong mukha at mahipit kang niyakap. Ginawaran ka niya ng halik sa kaliwang pisngi.

“Maraming salamat, Merry. Hinding-hindi kita makakalimutan. Babaunin ko kahit saan ako magpunta ang pagmamahal at pagtanggap ninyo sa akin. H’wag kang mag-alala, malayo man ako, babantayan pa rin kita. Sana’y magkita tayong muli sa takdang panahon,” malungkot na wika ni Fowty saka ka niya muling niyakap.

Muli, iginala niya ang kaniyang paningin sa paligid. May nauulinigan siyang hindi ninyo nababatid.

***

(to be continue...)

26/11/2023

A HOLIDAY SWITCH
by: Maccheb

8letters






CHAPTER THREE: Season of Love

(continuation...)
Part 7 of 9

Namangha kayo sa inyong nagliliwanag na katawan. Ang pakiramdam ninyo ay kaygaan. Hindi lamang dahil sa literal na napaliligiran kayo ng hiwaga, kung hindi dahil babalik kayo sa normal na malaya sa lahat ng sakit, pangamba at panghihina. Babalik kayong mas malakas, mas pursegido, higit na nagmamahal at kayang tumindig ng matibay para sa isa’t isa.

Napapikit kayong dalawa. Tila ba kayo ay idinuduyan ng mahikang likha ni Fowty. Hindi naglaon ay tuluyang kakaiba na ang iyong nararamdaman sa kapaligiran, subalit nanatili kayo sa pagkakapikit at naghintay na lamang na matapos ang pagbabalik sa inyong sariling katawan. Hanggang sa biglang naglaho ang lahat.

Naglaho ang hanging puno ng hiwaga na mistulang may musikang nakahahalina. Muling tumahimik ang kapaligiran. Kaya naman, dahan-dahan ninyong idinilat ang inyong mga mata.

Hindi kayo binigo ni Fowty.

Napatingin ka sa repleksyon ng iyong sarili sa salamin, Ikaw na nga iyon. Nagbalik ka na sa iyong sariling katawan at ganoon din si Max. Subalit, ipinagtaka mong natahimik si Fowty.

Nang mapalingon ka sa medyas, aandap-andap ang kaniyang liwanag. Mistulang isang lumang bumbilya na malapit nang mamatay. May kabang sumikdo sa iyong dibdib. Madali at maingat mo siyang kinuha mula sa pagkakasabit sa Christmas tree. Pinagmasdan ninyo siyang maigi. Sa pagkakataong iyon ay naulinigan ninyong tila nahihirapan siya sa paghinga at nanghihina.

“Fowty, ano’ng nangyayari sa `yo?” naibulalas mo. Nakaramdam ka ng guilt at lungkot.

“M-Merry,” pilit niyang wika. Mistulang naghihingalo ang kaniyang tinig. “M-Marahil ay hanggang dito na lamang ang kaya kong gawin upang makabawi sa pagkakamali ko sa `yo. Hindi ko man nakumpleto ang isandaang kabutihan, masaya na akong matulungan kayo.”

“Ano ba’ng sinasabi mo? H’wag mo akong iwanan!” naiiyak mong sigaw. Tila pinanghinaan ka.

“Mukhang ibinuhos niya ang lahat ng kaniyang kapangyarihan at lakas para sa atin, mahal,” kongklusyon ni Max.

“Hindi!” naibulalas mong nuli. “Bakit hindi mo sinabing ito ang magiging kapalit, Fowty?”

“S-Sapagkat batid kong hindi ka papayag. Kilala kita, ayaw mong naiiwanan ka. Ayaw mong may nasasaktan nang dahil sa `yo. Kaya naman gano’n na lamang ang paghanga ko sa iyo. I-Ikaw ang nagturo sa akin kung paano maging mabuti sa kapwa, may buhay man ito o wala,” paliwanag ni Fowty. Dama mong nahihirapan na siya.

“Fowty!” singhal mo. “Ang daya mo naman!”

“Paalam, Merry…”

Saksi kayong mag-asawa sa unti-unting pagkawala ng liwanag ng medyas. Ang puso mo nama’y parang pinipiga. Hindi mo matanggap na mawawala na siya nang ganoon lang kadali kapalit ng kaligayahan mo. Para sa iyo, napakalaking sakripisyo at pagmamahal ang ipinamalas ni Fowty.

Napahagulhol ka ng iyak. Wala namang nagawa si Max kung hindi ang yakapin ka na lamang habang tahimik din siyang lumuluha. Wala ka mang tinuran ngunit marami kang naisip at planong gawin kasama si Fowty. Marami kang gustong ipakita sa kaniya sa mundo na mahabang panahon niyang hindi nasilayan. Nais mo pang makabawi sa kaniya.

Lingid sa iyong kaalaman, napatakan mo ng iyong mga luha ang medyas. Muli ay namangha kayo, ngunit nagulat nang biglang lumutang ang medyas at balutin ito ng isang matinding liwanag.

***

(to be continue...)