02/09/2026
මගේ ආදරණීය ස්වර්ගීය පියාණෙනි,
අද මම ඔබ ඉදිරියට එන්නේ මගේ හිතේ තියෙන හැම දෙයක්ම අරගෙනයි.
මම ශක්තිමත් වගේ පෙනුණත්, ඔබ දන්නවා මගේ ඇතුළේ තියෙන වේදනාව.
ස්වාමීනි, මට සමහර වෙලාවට අහන්න තියෙන්නේ එකම ප්‍රශ්නයයි—
“ඇයි?”
ඇයි මේ දේ මගේ ජීවිතයට සිදු වුණේ?
ඇයි මට මෙතරම් අමාරු වෙන්න ඕන වුණේ?
ඇයි මම මේ තරම් බය වෙන්න ඕන වුණේ?
ඇයි මගේ බලාපොරොත්තු මේ විදිහට වෙනස් වුණේ?
ස්වාමීනි, මට හැම පිළිතුරක්ම තේරෙන්නේ නැහැ.
මට අනාගතය පේන්නේ නැහැ.
ඒත් ඔබට පේනවා.
යෝබ් වගේ මමත් “ඇයි?” කියලා අහනවා.
දාවිත් වගේ මමත් සමහර වෙලාවට ඔබ මාව අමතක කළාද කියලා බය වෙනවා.
හබක්කුක් වගේ මටත් සමහර දේවල් තේරුම් ගන්න බැහැ.
ඒත් ස්වාමීනි, මට එක දෙයක් විශ්වාස කරන්න ඕනේ—
මට හේතුව නොතේරුණත්, ඔබව විශ්වාස කරන්න.
මට මාර්ගය නොපෙනුණත්, ඔබගේ අත අල්ලගෙන යන්න.
මට අනාගතය නොපෙනුණත්, මගේ අනාගතය ඔබගේ අතේ තියෙන බව විශ්වාස කරන්න.
මගේ හිතේ තියෙන බය ඔබට භාර දෙනවා.
මගේ කඳුළු ඔබට භාර දෙනවා.
මගේ ප්‍රශ්න ඔබට භාර දෙනවා.
මට තේරුම් ගන්න බැරි දේවල් ඔබට භාර දෙනවා.
ස්වාමීනි, මට “ඇයි?” කියන පිළිතුර අදම නොලැබුණත් කමක් නැහැ.
ඔබ මා සමඟ ඉන්නවා නම්, මට ඉදිරියට යන්න පුළුවන්.
යෝබ් අවසානයේ ඔබව තවත් ගැඹුරින් හඳුනාගත්තා වගේ,
මටත් මේ කාලය තුළ ඔබව තවත් ගැඹුරින් හඳුනාගන්න දෙන්න.
මගේ තත්වයට වඩා ඔබ විශාල බව මට මතක් කරන්න.
මගේ බියට වඩා ඔබ බලවත් බව මට මතක් කරන්න.
මගේ අනාගතයට වඩා ඔබගේ සැලැස්ම විශාල බව මට මතක් කරන්න.
“මම නුඹ සමඟ සිටිමි; භය නොවන්න.”
— යෙසායා 41:10
ස්වාමීනි, අද මට අවශ්‍ය හැම පිළිතුරක්ම නොවෙයි—
මට ඔබ අවශ්‍යයි.
මාව අත් නොහරින්න.
මගේ හිත සුව කරන්න.
මගේ බිය සන්සුන් කරන්න.
මට ප්‍රඥාව දෙන්න.
මට ඉවසීම දෙන්න.
මට ඊළඟ පියවර පෙන්වන්න.
අවසානයේ මටත් හබක්කුක් වගේ කියන්න හැකි වේවා:
“එහෙත් මම ස්වාමීන් තුළ ප්‍රීති වන්නෙමි.”
යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ නාමයෙන් යාච්ඤා කරමි.
ආමෙන්. 🤍
