06/05/2026
ไม่คิดว่าในปี 2569 เรายังจะได้เห็น "แม่พิมพ์ของชาติ" ได้เงินเดือน หลังหักเหลือแค่ 4,750บาท
ครูตาลอายุแค่ 24 ปี เงินเดือน 5,000 บาท
หักไปหักมาเหลือสุทธิแค่ 4,750 บาท
เงินไม่ถึงห้าพัน กับค่าครองชีพสมัยนี้ เป็นเราจะอยู่ไหวไหม
แต่ครูตาลครูพละใจเด็ดคนนี้กลับยอมอยู่ต่อ
ครูตาลบอกว่า จริงๆ ก็ท้อจนอยากลาออก
ไปหาอนาคตที่ดีกว่าเหมือนเพื่อนคนอื่น
แต่พอเจอเด็กๆ มาเกาะแขนถามว่า
"ครูอยู่ส่งหนูหน่อยนะ อย่าเพิ่งทิ้งพวกหนูไป"
คำพูดซื่อๆ ของเด็กยากจน ไม่มีแม้แต่รองเท้าจะใส่เตะบอล
มันทำให้ครูตาลทิ้งไปไม่ลงจริงๆ
ไม่ใช่แค่ครูตาลที่สู้ แต่ "ผอ.โรงเรียนอุดมศิลป์"
ก็สู้สุดใจไม่แพ้กัน โรงเรียนเล็กๆ ใน จ.สิงห์บุรี ที่มีเด็กแค่ 42 คน
ผอ. ยอมแบกหนี้ค่ารถรับส่งนักเรียนเป็นแสน
รูดบัตรเครดิตจนเต็มวงเงิน เพียงเพื่อให้เด็กที่บ้านไกลกว่า 50 กิโลฯ
ได้มาเรียนฟรี เพราะถ้าไม่มีรถรับส่ง
เด็กพวกนี้ก็หมดโอกาสเข้าถึงการศึกษาทันที
จนถึงวันที่โรงเรียนไปต่อไม่ไหว เหลือเวลาอีกแค่ 7 วันต้องปิดตัวลง
คุณ พิมรี่พาย เข้ามาเห็นภาพนี้พอดี
ภาพที่ครูและ ผอ. ยอมควักเพื่อส่งเด็กๆ ถึงฝั่งฝัน
"เดี๋ยวพิมจะยกภูเขาออกจากอกครูเอง"
ประโยคนี้คือชุบชีวิตคนทั้งโรงเรียนเลยค่ะ
พิมรี่พายตัดสินใจปิดหนี้ค่ารถ 120,000 บาท
และอุดหนุนค่าใช้จ่ายปีหน้าให้อีก รวมๆ แล้วกว่า 3 แสนบาท
เพื่อยื้อโอกาสให้เด็กๆ ได้เรียนต่อจนจบ
ทำไมคนที่ปั้นอนาคตของชาติ ถึงได้รับค่าตอบแทนที่ "เลี้ยงชีพ" แทบไม่ได้
ความเสียสละของครูตาลและ ผอ. คือของจริง
ควรมีหน่วยงานมาดูแลจริงๆ
เพราะ "ความรัก" อย่างเดียวมันอิ่มท้องไม่ได้ตลอดไป
กราบหัวใจครูและ ผอ. ทุกท่านที่ยังไม่ถอนตัวจากที่นี้
และขอบคุณน้ำใจพิมรี่พายที่ช่วยต่อลมหายใจให้น้องๆอีก 42 คนได้มีทางเดินต่อค่ะ
